Przed budową parku solarnego w Hesji archeolodzy odkryli celtycki grób książęcy z wyjątkowymi darami. Znalezisko koło Bad Camberg ma rangę europejską.
Podczas budowy parku solarnego po raz pierwszy odsłonięto celtycki grób książęcy. Specjaliści oceniają to odkrycie i wydobyte zabytki jako wyjątkowo ważne.
REKLAMA
REKLAMA
Wśród darów grobowych znaleziono kilka złotych pierścieni, etruski dzban z dziobkiem, najpewniej sprowadzony z terenów dzisiejszej Toskanii we Włoszech, a także fragmenty broni. Archeolodzy odkryli też ślady dwukołowego wozu: okucia piast kół i nasad osi z metali nieżelaznych oraz żelazne obręcze kół. Zespół znalezisk wskazuje, że pochowano tam prawdopodobnie mężczyznę – wyjaśnił archeolog Udo Recker.
Dzięki temu odkryciu można „udokumentować dotąd jedynie przypuszczaną obecność lokalnej celtyckiej elity”.
Celtycki pochówek wozowy
Grób zostanie teraz zbadany najnowocześniejszymi metodami. Archeolodzy liczą, że pozwoli to lepiej poznać życie ludzi z epoki żelaza, sprzed ponad 2 tys. lat.
Badania obrazowe, takie jak rentgen i tomografia komputerowa, wskazują na kolejne obiekty w grobie, które wciąż czekają na odsłonięcie.
Miejsce pochówku datuje się na środek pierwszego tysiąclecia p.n.e. Odkrycie zalicza się do tzw. kultury Hunsrück-Eifel.
Według ekspertów to jeden z rzadkich celtyckich pochówków wozowych. W Hesji znane są dotąd tylko około trzy podobne groby, jednak żaden nie dorównuje jakością znaleziskom z Bad Camberg.
Zupełnie inna struktura społeczna
Struktura społeczna Celtów była zupełnie inna niż współcześnie.
Ponieważ Celtowie nie pozostawili własnych zapisków, archeolodzy i historycy opierają się głównie na antycznych relacjach z czasów greckich i rzymskich oraz na odkryciach archeologicznych. Celtowie nie tworzyli jednolitego ludu ani tym bardziej wczesnej europejskiej wspólnoty narodowej. W epoce żelaza żyli w licznych niezależnych związkach plemiennych.
Te grupy łączyła wspólna, indoeuropejska rodzina językowa oraz podobne cechy kulturowe, tradycje, wierzenia i sposób życia. Z kultur epoki brązu w Europie Środkowej wykształciły się dwie najważniejsze epoki celtyckie: kultura halsztacka (ok. 650–450 p.n.e.) i kultura lateńska (ok. 450–50 p.n.e.).
Politycznie Celtowie byli zorganizowani w sposób zdecentralizowany; nie mieli wspólnego systemu władzy ani nadrzędnych królów. Obok wodzów plemiennych i książąt kluczową rolę odgrywali druidzi, będący religijnymi i intelektualnymi autorytetami. Pełnili zarazem funkcje kapłanów, uzdrowicieli, nauczycieli i sędziów.
Upadek świata celtyckiego nie nastąpił gwałtownie, lecz rozciągnął się na kilka stuleci. Decydujące znaczenie miała przede wszystkim ekspansja Imperium Rzymskiego: wiele ziem celtyckich podbito i włączono do państwa rzymskiego, zwłaszcza po wyprawach Juliusza Cezara do Galii w I wieku p.n.e.
Związki plemienne zamiast jednej wspólnoty
Ponieważ Celtowie żyli w wielu niezależnych związkach plemiennych i nie stanowili jedności politycznej, mogli tylko w ograniczonym stopniu wspólnie stawiać czoło zewnętrznym potęgom. Równolegle postępowała stopniowa adaptacja do rzymskiego stylu życia – w wielu miejscach przejmowano język, administrację i obyczaje. W innych regionach grupy celtyckie były z kolei wypierane przez plemiona germańskie lub wchodziły w skład nowych społeczeństw.
Świat celtycki nie zniknął jednak całkowicie. W regionach takich jak Irlandia, Szkocja, Walia czy Bretania zachowały się języki celtyckie i tradycje kulturowe. Współczesne języki celtyckie – m.in. irlandzki, walijski i bretoński – wywodzą się właśnie z tego dziedzictwa.
Badania najnowszych znalezisk z Bad Camberg prowadzą wspólnie specjaliści z programu Hessen-Archäologie, ośrodka badawczego Keltenwelt am Glauberg oraz Leibniz-Zentrum für Archäologie w Moguncji.