Minęły trzy tygodnie od rozpoczęcia protestów, a irańska gospodarka ledwo oddycha w mrozie grudnia, w podwójnym i niestabilnym stanie.
Przejście do handlowego serca stolicy, opisane przez korespondenta Irańskiej Studenckiej Agencji Informacyjnej, pokazuje, że na odcinku ulicy Republiki witryny sklepów są podniesione, a ich ekspozycje audiowizualne oświetlone, lecz zamiast gwaru w uszach rozbrzmiewa ciężkie dudnienie ciszy.
Choć sklepikarze podporządkowali się represjom, mówią z rynku, na którym nie ma już miejsca na targowanie się. Ta cisza i swoista pustka rozlały się nawet na wąskie alejki Wielkiego Bazaru i ulicy 15 Czerwca; tam, gdzie zwykle bije puls irańskiej tradycji i handlu, panuje dziś osobliwy bezruch.
Podczas gdy ulice pogrążają się w ciszy i zimnej codziennej rutynie, cyberprzestrzeń i cyfrowy biznes utknęły w bezprecedensowym paraliżu. W rozmowie z mediami prezes Stowarzyszenia Biur Podróży ubolewa nad "zablokowanym” stanem usług turystycznych z powodu międzynarodowej awarii internetu. Internet, który miał być tętnicą gospodarki cyfrowej, w ciągu trzech tygodni stał się jej zdławionym gardłem.
Ten cyfrowy kryzys, według Ministerstwa Łączności, uderza w gospodarkę kraju stratami sięgającymi 3,8 mld dolarów dziennie; problemy z internetem stały się na tyle dotkliwe, że nawet Teherańska Izba Handlowa rozważa wprowadzenie w swojej siedzibie "godzinnych limitów” dostępu do sieci dla kupców, aby kluczowe sprawy biznesowe nie utknęły w martwym punkcie.
Jednak w niższych warstwach społeczeństwa niepokój nie dotyczy świata bitów i bajtów, lecz chleba i ryżu. Relacje terenowe reportera agencji Fars ze sklepowych półek przytaczają obraz gwałtownie rosnących cen po zniesieniu preferencyjnego kursu walutowego. Indyjski ryż, niegdyś alternatywny produkt dla uboższych, osiągnął dziś cenę 1,5 mln tomanów za worek.
Tymczasem narracje są sprzeczne; podczas gdy media i głos Islamskiej Republiki informują o spadających cenach kurczaków i jaj, grupa Irańczyków w kontaktach z rodzinami za granicą opowiada o astronomicznych cenach mięsa i tworzeniu się długich kolejek po olej i jajka, uważając, że widmo głodu i niedoboru podstawowych towarów kładzie się nad miastem coraz ciężej.
W odpowiedzi na te zawirowania rząd powrócił do wzorców zaopatrzenia z poprzednich dekad. Ogłaszając szczegóły koszyka Callaburg dla 71 milionów osób, Ministerstwo Opieki Społecznej próbuje zapobiec całkowitemu załamaniu siły nabywczej obywateli, rozdając towary takie jak ser i makaron po zatwierdzonych cenach; koszyk, który na papierze wygląda na "wspierający”, w rzeczywistości jest raczej przypomnieniem kurczących się możliwości wielu gospodarstw domowych niż oznaką dobrobytu.
Podczas gdy Mohammad Bagher Ghalibaf mówi o determinacji parlamentu, by w przyszłym roku podnieść pensje, a prezydent Masoud Medzekian tłumaczy te trudności międzynarodowymi sankcjami, sektor przemysłowy zmaga się z kolejnym wyzwaniem.
W takich okolicznościach agencja ISNA donosi, że równolegle z kryzysem społecznym doszło do szczytowego zaburzenia bilansu energetycznego, a dopływ gazu do przemysłu został wstrzymany - wydarzenie, które w nadchodzących miesiącach może sprowadzić podwójny kryzys dla zatrudnienia i produkcji.
Tymczasem urzędnicy wciąż obiecują powrót do normalności; od zaleceń prezydenta o złagodzenie ograniczeń internetowych, przez słowa Aliego Larijaniego, szefa Rady Bezpieczeństwa Narodowego, po obietnicę wiceprezydenta ds. akademickich o "normalizacji dostępu do końca tygodnia”. Jednak dla działacza prywatnego sektora, który przez te trzy tygodnie był "odcięty” od rynku stojącego w martwym punkcie, te obietnice nie wyglądają obiecująco.
Rząd obiecuje, a społeczeństwo czeka; w tej przestrzeni między władzą a ludźmi niepewność i ciche wyniszczanie kształtują obecny obraz codziennego życia gospodarczego.