Club Kid: queer imprezowe życie i nagłe ojcostwo w debiucie Firstmana

Brooklyn, 2016. Peter (Jordan Firstman) i jego wesoła ekipa imprezowiczów ruszają do klubu, mając w głowie tylko dwa pytania.

REKLAMA

REKLAMA

„Jaki jest najlepszy album roku?”

Odpowiedź wydaje się wahadłować między „Lemonade” Beyoncé a „Blonde” Franka Oceana (choć wszyscy wiemy, że „Atrocity Exhibition” Danny’ego Browna to prawdziwy zwycięzca, ale mniejsza o to).

„Czego chcemy?”

Odpowiedź brzmi, bez wahania: narkotyków. I chcą ich natychmiast.

Klub, do którego zmierzają, nie będzie jedynym przystankiem Petera tej nocy. Jest duszą towarzystwa na gejowskiej scenie klubowej Nowego Jorku, właśnie startuje z imprezami razem z przyjaciółką i wspólniczką Sophie (Cara Delevigne). Jako promotor klubu ma zadbać, żeby wszyscy bawili się świetnie – czyli dopilnować, by narkotyki płynęły szerokim strumieniem. Jeśli po drodze sam z nich skorzysta, tym lepiej.

Choć jak sam mówi, „nigdy w życiu nie dotknął waginy”, ląduje w podkręconym LSD trójkącie, w którym bierze udział także Leonora (Paris Petitjean), brytyjska turystka typu „innit, babes?”.

Tak znika jego gejowska „złota gwiazdka”.

Mniej więcej dekadę później Peter dalej zalicza kluby. Jest starszy, ale wcale nie mądrzejszy. Wciąż sprzedaje narkotyki i nie potrafi wyjść z domu, nie upijając się i nie odurzając. Do tego musi mierzyć się z coraz bardziej wkurzoną Sophie oraz Nickym (Eldar Isgandarov), neurotycznym twinkiem z Azerbejdżanu, „aspirującym queerowym filozofem” z wyraźną alergią na płacenie czynszu.

Tego samego dnia, gdy Sophie wyrzuca Petera z pracy jako „dosłownie pieprzone dziecko”, ktoś puka do drzwi. To Edison (Kirby Howell-Baptiste), kolejna „innit, babes?”. I nie jest sama. Gadatliwa Brytyjka przyjechała do Nowego Jorku z Arlo (Reggie Absolom), 9-letnim biologicznym synem Petera z tamtego 10‑letniego już dziś, narkotykowego romansu.

Przylecieli z Londynu, bo przyjaciółka Edisona, Leonora, odebrała sobie życie, a ojczym Arlo to typ spod ciemnej gwiazdy. Edison ma akt urodzenia potwierdzający ojcostwo, potrzebuje szybkiego strzału koksu, żeby uspokoić nerwy, świetnie rozumie, jeśli Peter nie chce być ojcem i bez problemu zabierze Arlo z powrotem do Wielkiej Brytanii, ale najpierw musi załatwić parę spraw i zaraz wróci, żeby odebrać szkraba, obiecuje, kochana.

Spoiler: znika na dobre i wraca do Londynu, szybciej niż zdążysz powiedzieć „pieprzyć ten zjazd”.

Gotowy czy nie, dla Petera nadchodzi czas dorastania.

Pełnometrażowy debiut Firstmana stawia go nie tylko w potrójnej roli – scenarzysty, reżysera i aktora – ale też przy znanej historii zatrzymanej dorosłości i przypadkowego rodzicielstwa.

Od The Kid Chaplina po C'mon C'mon Mike’a Millsa, przez Big Daddy, Instructions Not Included i niedostatecznie dostrzeżone Scrapper z 2023 roku – opowieść o dużym dziecku, które spotyka swoje dziecko i musi odnaleźć się w roli ojca, wcale nie jest nowa. Jednak to, czego Club Kid może nie mieć pod względem fabularnej oryginalności, nadrabia odurzającym klimatem i szczerym oddaniem swoim bohaterom.

Firstman trzyma się klasycznej formuły kina o wchodzeniu w dorosłość, ale wyraźnie kocha miasto i nocne życie, które pokazuje, i z empatią patrzy na nowojorską społeczność queer. Sprawia, że scena jest jednocześnie tętniąca życiem i wiarygodnie słodko-gorzka, zanurzając widza w świecie o wielu odcieniach. Najmocniej czuć to wtedy, gdy impreza dla Petera się kończy, choć on sam nie potrafi przyznać, że światła już zapalono. Euforia wydaje się prawdziwa – tak jak nieuchronny zjazd po przelotnym seksie i wciąganych kreskach ketaminy na parkiecie.

Na ogromną korzyść Club Kid działa to, że równie mocno czuć przyciąganie hedonistycznego stylu imprezowego, jak i to, że ten dreszcz jest tylko chwilowym uwolnieniem od codziennych problemów i głęboko skrywanych lęków.

Jak Peter mówi do Arlo w poruszającym momencie: „W zasadzie nie mam żadnej samooceny”.

W centrum wielu uroków filmu leży rodząca się więź między Peterem a Arlo. Firstman świetnie wypada w roli nieoczywistego ojca i z wyczuciem tonuje ból związany z koniecznością pożegnania ukochanej części samego siebie.

Jego wysiłki wynagradza występ Absoloma. Ten młody Brytyjczyk, po raz pierwszy na ekranie, jest tu prawdziwym odkryciem i sprawia, że ich duet działa znakomicie. Gra Arlo jako wiarygodnego, trochę rozchwianego urwisa z miłością do Cocteau Twins i didżejowania; w naturalny sposób potrafi zasugerować rodzącą się traumę, kryjącą się za anielską buzią.

Świetną ekranową chemię tej dwójki dodatkowo wzmacnia scenariusz Firstmana, który zgrabnie łączy suchy humor z ciepłem. Czy to mimochodem rzucane kąśliwe riposty, czy nieprzyzwoita koszulka z napisem „I Heart Björk And Barebacking” – śmiech nigdy nie zagłusza słodyczy.

Owszem, wybuchowe wygłupy współlokatora Nicky’ego w kreskówkowy sposób zderzają się z ogólnym tonem, a niektóre sentymentalne momenty bywają zagrożone przez kilka skrótów fabularnych, które podkopują realizm. Mimo to udaje się uniknąć taniej melodramy, a ostatnie ujęcie prowadzi Club Kid do szczerego finału.

Szkoda, że film nie dobija do rangi rasowego wyciskacza łez. Niewiele brakuje, ale w przeciwieństwie do Aftersun Charlotte Wells nie osiąga się tu takiego poziomu emocjonalnego rezonansu w opowieści o relacji młodego ojca z dzieckiem. Być może winne są temu przewidywalne rozwiązania w trzecim akcie; nie da się jednak zaprzeczyć, że ten film ma serce we właściwym miejscu.

W sumie ta szczera historia o odkrywaniu siebie i pełnych czułości queerowych relacjach rodzinnych to bardzo obiecujący debiut Firstmana, który przekonująco pokazuje, że nigdy nie jest za późno, by obrać w życiu nowy kurs.

Ach, i nigdy nie jest za wcześnie, by wprowadzać małe urwisy w swoim życiu w świat Cocteau Twins i Björk. Na definicję – i pułapki – barebackingu będą musiały jeszcze zaczekać.

Club Kid jest już w kinach.