Dla Jake’a Andrew dźwięki przybierają konkretne barwy i kształty. Brytyjski artysta dzięki synestezji zamienia muzykę w obrazy, pokazując, jak niezwykłe może być postrzeganie świata.
Dla brytyjskiego artysty Jake’a Andrew muzyka ma kolor, kształt i fakturę. Tworząc obrazy, oddaje to, co "widzi", gdy słyszy dźwięki.
Andrew ma synestezję - rzadkie zjawisko neurologiczne, w którym bodźce jednego zmysłu wywołują wrażenia charakterystyczne dla innego.
W jego przypadku dźwięki automatycznie przekładają się na obrazy.
Szczególnie chętnie maluje muzykę wiolonczelową.
"Jest ciemna, ale nie wydaje się złowroga" – mówi artysta. "Ma coś w rodzaju… a potem na krawędzi… Czy to w ogóle ma sens? Jakby na brzegu samej tuby, z której wydobywa się dźwięk, pojawiały się drobinki kurzu, które unoszą się w powietrzu".
Podobne skojarzenia wywołują u niego również codzienne odgłosy. Przejeżdżający motocykl widzi jako ciemny fiolet, a szczekanie psa znajomego kojarzy mu się z limonkową zielenią.
We wrześniu artysta zaprezentował swoje niezwykłe postrzeganie dźwięków podczas występu na żywo w Handbag Factory w londyńskiej dzielnicy Vauxhall. Pianiści Camden Stewart i Karim Kamar improwizowali, wykorzystując własne kompozycje, a Andrew na bieżąco przekładał muzykę na farbę i płótno.
Powstające w ten sposób obrazy nie zawsze odpowiadają powszechnym skojarzeniom między kolorem a nastrojem. Nawet tonacja molowa nie musi prowadzić do stworzenia ponurego dzieła.
"E-moll to zwykle ciemny błękit, powolne ruchy legato, które jakby się ze sobą splatają i wirują" – wyjaśnia Andrew.
Szukając punktu styku obrazu i dźwięku
Eksperci podkreślają, że synestezja dźwiękowo-kolorowa, nazywana chromestezją, może obejmować nie tylko barwy, lecz także kształty, ruch i fakturę.
"To kształty, ruch, faktura i wszystkie te elementy oraz sposób, w jaki są uporządkowane w przestrzeni" – mówi Jamie Ward, profesor neuronauki poznawczej na Uniwersytecie w Sussex.
Choć niektóre dźwięki potrafią zakłócić tok myślenia artysty, Andrew postrzega synestezję jako nieodłączną część swojego życia.
"To nie jest przekleństwo. Nie umiem sobie wyobrazić, jak wyglądałoby życie bez niej" – podkreśla.
Dla muzyków uczestniczących w występie możliwość obserwowania, jak dźwięki stają się obrazami, była fascynującym doświadczeniem.
"To tak, jakby ktoś zapytał mnie: "Jak wygląda czwarty wymiar?". Nie jestem w stanie sobie tego wyobrazić".
Zobacz wideo powyżej, aby obejrzeć fragment występu Jake’a Andrew.