Jürgen Habermas, uznawany za jednego z najwybitniejszych współczesnych filozofów Niemiec, zmarł w Starnbergu.
W sobotę zmarł filozof i socjolog Jürgen Habermas. Miał 96 lat, o jego śmierci poinformowało wydawnictwo Suhrkamp.
REKLAMA
REKLAMA
Jürgen Habermas uchodził za jednego z najważniejszych współczesnych filozofów niemieckich i najbardziej znanych przedstawicieli szkoły frankfurckiej.
Komunikacja językowa – temat życia Jürgena Habermasa
Urodził się w 1929 roku w Düsseldorfie z rozszczepem podniebienia, który wprawdzie zoperowano, jednak Habermas szczerze przyznawał, że wada ta towarzyszyła mu przez całe życie i dlatego uczynił z komunikacji językowej główny temat swoich badań.
Jego ojciec w czasach nazizmu należał do NSDAP, a on sam w wieku dziesięciu lat był członkiem tzw. Jungvolk.
W artykule z 1953 roku dla „Frankfurter Allgemeine” Habermas oburzał się na publikację wykładów Martina Heideggera z 1935 roku, w których znalazła się wzmianka o „wewnętrznej prawdzie i wielkości” narodowego socjalizmu. Habermas opowiadał się jednak za całkowitym oddzieleniem filozofii Heideggera od jego polityki.
Jego rozprawa habilitacyjna, napisana w 1961 roku w Marburgu, nosiła tytuł „Strukturwandel der Öffentlichkeit”.
Po kilku latach pracy na uniwersytecie w Heidelbergu w 1964 roku Habermas objął katedrę filozofii i socjologii Maxa Horkheimera na Uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem.
W 1968 roku poparł rewoltę studencką, jednak sprzeciwiał się wszelkiej radykalizacji i przemocy.
Jürgen Habermas. Od 1971 roku w Starnbergu, potem powrót do Frankfurtu
W 1971 roku filozof przeniósł się do Instytutu Maxa Plancka zajmującego się badaniem warunków życia w naukowo‑technicznym świecie w Starnbergu koło Monachium, gdzie odtąd mieszkał. Za jego główne dzieło uchodzi „Theorie des kommunikativen Handelns” z 1981 roku. Później wrócił na Uniwersytet we Frankfurcie.
Od 1955 roku Jürgen Habermas był mężem Ute Wesselhoeft. Doczekali się trojga dzieci.
Na arenie międzynarodowej zasłynął jako odnowiciel „krytycznej teorii” Adorna i Horkheimera. Był ostatnim żyjącym przedstawicielem szkoły frankfurckiej i zabierał głos w sprawach bieżącej polityki tak długo, jak tylko mógł.
Mianem szkoły frankfurckiej określa się wpływową grupę filozofów społecznych, socjologów i krytyków kultury, związanych od lat 20. XX wieku z Instytutem Badań Społecznych we Frankfurcie nad Menem. To oni stworzyli tak zwaną teorię krytyczną, która analizuje społeczeństwo, politykę i kulturę, a przy tym często podważa istniejące układy władzy, ideologie i mechanizmy opresji.