Uzbeckie teatry łączą w sobie tradycję, rzemiosło i nowoczesną sztukę, utrzymując kulturę sceniczną przy życiu dla wszystkich pokoleń.
Podróż rozpoczyna się w Taszkencie w Republikańskim Narodowym Teatrze Lalek. Został on założony w 1939 roku i kontynuuje jedną z najstarszych tradycji opowiadania historii w Uzbekistanie kolejnym pokoleniom dzieci. Za małą sceną lalkarze łączą klasyczne pacynki i marionetki z nowoczesnymi technikami, zamieniając spektakle w warsztaty wyobraźni. Produkcje przekraczają granice językowe – są wystawiane w języku uzbeckim, rosyjskim i angielskim oraz adaptowane na międzynarodowe festiwale. Za kulisami rzemieślnicy budują dekoracje sceniczne i figurki, tworząc bajki, które ożywają przed młodymi widzami.
REKLAMA
REKLAMA
Dla wielu osób miłość do teatru przeradza się w pasję na całe życie w Państwowym Akademickim Teatrze im. Aliszera Nawoia. Został zbudowany w latach 40. XX wieku i pozostaje jednym z niewielu teatrów operowych w Azji Środkowej, a organizowane w nim sezony baletowe i operowe przyciągają pełne sale. Mistrzowie rzemiosła z rodziny Juraev pozostawili trwałe detale w całym budynku, od rzeźbionego marmuru po ręcznie wykończone wnętrza. Obecnie teatr nadal ewoluuje, a niedawno premierowo wystawił Don Juana w języku włoskim, co odzwierciedla coraz bardziej międzynarodową publiczność i powrót do oryginalnych języków klasycznych dzieł.
Znajdujący się niedaleko Państwowy Teatr Muzyczny Mukimi oferuje inną stronę uzbeckiej kultury scenicznej. Tutaj komedia muzyczna i tradycyjne melodie dzielą wspólną przestrzeń. Teatr ma własną orkiestrę, zespół baletowy oraz solistów i co roku prezentuje nowe produkcje, podczas gdy długo grane spektakle pozostają ulubieńcami publiczności, która rozpoznaje własne życie w doświadczeniach postaci na scenie.
Życie teatralne wykracza poza stolicę. W Samarkandzie Regionalny Muzyczny Teatr Dramatyczny, założony w 1914 roku, kontynuuje stuletnią tradycję. Produkcje historyczne, spektakle komediowe i współpraca z zagranicznymi reżyserami są odzwierciedleniem zmieniającego się zainteresowania publiczności i kultury teatralnej, która wciąż się dostosowuje.
W całym Uzbekistanie teatr pozostaje żywą tradycją. Od lalek po operę, od komedii po dramat – tworzone są historie, emocje są wspólnie przeżywane, a widzowie wychodzą z czymś, co trwa dłużej niż końcowe brawa.