Marcowy eksport ropy z Norwegii wyraźnie wzrósł, windując przychody do najwyższych poziomów od lat, gdy wojna z udziałem Iranu i zamknięcie cieśniny Ormuz podbiły ceny.
Eksport norweskiej ropy naftowej osiągnął w marcu rekordowy poziom, ponieważ wojna w Iranie i zamknięcie kluczowego szlaku żeglugowego przez cieśninę Ormuz podbiły ceny ropy – poinformował w środę Urząd Statystyczny Norwegii.
REKLAMA
REKLAMA
Ten skandynawski kraj jest największym w Europie producentem ropy i gazu ziemnego, jeśli nie liczyć Rosji.
W czasie pokoju przez cieśninę Ormuz przepływa około jedna piąta światowego handlu ropą i skroplonym gazem ziemnym (LNG).
„Zamknięcie cieśniny Ormuz spowodowało poważny szok podażowy na rynku ropy, co przyczyniło się do wysokich marcowych cen surowca, a tym samym do najwyższej w historii wartości (norweskiego) eksportu” – stwierdził w oświadczeniu analityk Jan Olav Rorhus.
Według Urzędu Statystycznego Norwegii eksport ropy naftowej z Norwegii sięgnął w marcu 57,4 mld koron (5,16 mld euro), o 67,9 proc. więcej niż w tym samym miesiącu rok wcześniej.
Średnia cena ropy w marcu wyniosła 1014 koron za baryłkę (91,14 euro i 107,52 dol.), co oznacza najwyższy miesięczny poziom od września 2023 roku – poinformował urząd.
Na ten boom nie pozostał obojętny prezydent USA Donald Trump, który we wtorek odniósł się do niego we wpisie na platformie Truth Social.
„Europa desperacko potrzebuje energii, a tymczasem Zjednoczone Królestwo odmawia uruchomienia wydobycia ropy na Morzu Północnym, jednego z największych złóż na świecie. Tragiczne!!!” – napisał Trump.
„Aberdeen powinno przeżywać boom. Norwegia sprzedaje swoją ropę z Morza Północnego do Wielkiej Brytanii za podwójną cenę. Zarabiają fortunę” – dodał.
Norwegia w dużej mierze zawdzięcza swój dobrobyt złożom ropy i gazu.
Dochody państwa z ropy i gazu inwestowane są w państwowy fundusz majątkowy, największy na świecie, który dysponuje aktywami wartymi ok. 2,19 bln dol. (1,86 bln euro).
Fundusz, utworzony na początku lat 90., ma finansować przyszłe wydatki hojnego norweskiego państwa opiekuńczego. W dłuższej perspektywie wpływy z eksportu ropy i gazu mogą bowiem maleć.