Według nowych badań, kontakt z dużą ilością cukru w pierwszych 1000 dniach życia – od poczęcia do ok. 2,5 roku – zwiększa ryzyko lęku w dorosłości.
Ekspozycja na cukier w pierwszych 1000 dniach życia, od poczęcia do około dwóch i pół roku, może trwale odbić się na zdrowiu psychicznym, zwiększając ryzyko zaburzeń lękowych wiele lat później – wynika z nowego badania.
REKLAMA
REKLAMA
Racjonowanie cukru we wczesnym dzieciństwie wiązało się z różnicami w upodobaniach do słodkich produktów, z odmiennymi wynikami w zakresie psychiatrii i zdrowia psychicznego oraz ze zmianami w strukturze mózgu.
„Świadomość pełnego wpływu, jaki cukier wywiera na nasze zdrowie fizyczne i psychiczne w ciągu całego życia, może pomóc kształtować politykę zdrowia publicznego i zmienić naszą dietę” – powiedziała Hana Navratilova, główna autorka badania.
Naukowcy z University of Surrey przeanalizowali dane medyczne ponad 45 tys. osób urodzonych między 1951 a 1956 rokiem, w okresie obejmującym powojenne racjonowanie cukru w Wielkiej Brytanii oraz lata po zniesieniu ograniczeń.
W Wielkiej Brytanii obowiązywała polityka wojennego i powojennego racjonowania cukru od 1940 do 1953 roku. Dzienna dawka dla dorosłych wynosiła w tym czasie około 40 g.
Badanie opublikowane w czasopiśmie Translational Psychiatry, (źródło w Angielski) porównywało uczestników, którzy doświadczyli racjonowania jeszcze w łonie matki, a następnie do 6, 12, 18 i 24 miesiąca życia, lub tylko w okresie życia płodowego, z osobami, które nigdy nie były objęte racjonowaniem.
Osoby, które najdłużej żyły w warunkach racjonowania, zgłaszały mniejsze upodobanie do słodkich produktów i miały wyraźnie niższe ryzyko zaburzeń lękowych w dorosłości. Ryzyko lęku było u nich o 33 proc. niższe niż u osób, które nigdy nie podlegały ograniczeniom.
W grupach objętych racjonowaniem zaburzenia lękowe i depresja pojawiały się także później. Mediana wieku, w którym rozwijały się zaburzenia lękowe, wynosiła około 62 lata w grupach długo objętych racjonowaniem, wobec 55 lat w grupie nigdy nieobjętej ograniczeniami.
Jak zauważyli badacze, po zakończeniu racjonowania spożycie cukru gwałtownie wzrosło, jednak skutki wczesnych ograniczeń utrzymywały się przez wiele lat.
„Mimo zwiększonego spożycia cukru po zniesieniu racjonowania wśród uczestników, wczesne warunki żywieniowe wydają się mieć trwałe znaczenie dla zdrowia psychicznego” – mówi Nophar Geifman, profesor University of Surrey i starszy autor badania.
Dlaczego tak się dzieje?
Pierwsze 1000 dni życia to kluczowy okres rozwoju mózgu. Jak podkreślają autorzy, sposób żywienia w tym czasie może prowadzić do trwałych zmian w jego strukturze.
Wcześniejsze badania, na które powołują się autorzy, sugerują, że diety bogate w cukier mogą zmniejszać gęstość i dostępność neuronów serotoninowych, kluczowych dla regulacji nastroju, a wczesne ograniczenie cukru może chronić te szlaki.