Wojna w Iranie zmieniła Ormuz w broń polityczną, która wstrząsa giełdami na całym świecie. Kilka źródeł potwierdziło "Euronews", że Iran ułatwia tranzyt statków z hiszpańskimi interesami.
Po usłyszeniu z różnych źródeł , że Iran ułatwia tranzyt statków z hiszpańskimi interesami przez sporne przejście, "Euronews" skontaktowało się z hiszpańskim Ministerstwem Spraw Zagranicznych, które potwierdziło, że nie było świadome tych informacji. Ambasada Iranu w Hiszpanii potwierdziła jednak tę wiadomość za pośrednictwem X:
REKLAMA
REKLAMA
Wojna na Bliskim Wschodzie przekształciła cieśninę Ormuz w termometr globalnego przetrwania gospodarczego, przez który przepływa około 20% światowej ropy naftowej i 19% światowego skroplonego gazu ziemnego (LNG). Inne surowce, takie jak nawozy, aluminium i chemikalia, również przepływają przez ten obszar, wpływając na globalne dostawy energii i towarów. Wszystko to powoduje wyraźną niestabilność na rynkach akcji i wzrost cen benzyny.
Na tej szachownicy, gdzie Donald Trump i Benjamin Netanjahu podwajają presję militarną na reżim ajatollahów, rząd Pedro Sáncheza w Hiszpanii stał się nemezis podżegającej do wojny polityki Waszyngtonu i Tel Awiwu.
Sánchez stał się głównym europejskim aktorem sprzeciwiającym się amerykańskiej strategii "maksymalnego nacisku", sugerując nawet, że stanowisko europejskie zostało dostosowane do hiszpańskiego stanowiska "nie dla wojny".
Podczas gdy Hiszpania ponosi porażki wyborcze, do tej pory w tym roku PSOE przegrała w Estremadurze, Aragonii i Kastylii i León; jej popularność spada wśród ludności; jej otoczenie jest nękane sprawami sądowymi i już trzeci rok nie udało jej się przedstawić ogólnego budżetu państwa, prezydent Sánchez postanowił skupić swoją uwagę na polityce międzynarodowej poprzez swoje "nie dla wojny" w Iranie, upraszczając konflikt, który wykracza poza slogany.
Koniec wolności żeglugi: Ormuz jako broń polityczna
Cieśnina Ormuz jest wąskim gardłem pod kontrolą irańskiej Gwardii Rewolucyjnej. Teheran przeszedł od całkowitego zamknięcia do strategii "selektywnej blokady": cieśnina jest otwarta dla wszystkich z wyjątkiem tych, których Iran uważa za swoich wrogów.
W tym kontekście stanowisko Hiszpanii byłoby uprzywilejowane, ale niebezpieczne, ponieważ Pedro Sánchez stał się chwaloną postacią w irańskim reżimie teokratycznym, który posunął się nawet do wykorzystania wizerunku hiszpańskiego premiera na irańskich rakietach.
Liczne komentarze na portalach społecznościowych i w międzynarodowych mediach głównego nurtu mówią o tym, że statki pod hiszpańską banderą mogą swobodnie przepływać przez ten obszar. Chociaż nie ma oficjalnych informacji na ten temat, źródła rządowe potwierdziły tej gazecie, że "nieoficjalnie wiedzą, że tak się stało w niektórych przypadkach" i że takie statki przepłynęły.
Takie uprzywilejowane traktowanie byłoby odpowiedzią na politykę "neutralności" Sáncheza, który nie tylko odmówił udziału w koalicji wojskowej kierowanej przez Waszyngton (chociaż wysłał fregatę Colón na Cypr w celu obrony granic europejskich i utrzymuje swój udział w misjach obrony partnerów NATO), ale także zakazał korzystania z baz Rota i Morón, wywołując gniew i krytykę ze strony administracji Trumpa i rządu Izraela za to, co uważają za wsparcie dla dyktatorskiego reżimu, który jest niebezpieczny dla Zachodu ze względu na jego programy nuklearne.
Połączenie z Algierią: tarcza energetyczna Albares
Ryzyko związane z żeglugą przez Ormuz zmusiło Madryt do poszukiwania planu B w celu zabezpieczenia dostaw gazu. Po latach napięć z Algierem, spowodowanych zmianą zdania rządu Sáncheza w sprawie Sahary Zachodniej i jego poparciem dla planu Maroka dotyczącego tego obszaru, minister spraw zagranicznych José Manuel Albares rozpoczął podróż do Algierii, aby podpisać nowe kontrakty i stać się mniej zależnym od dostaw z Bliskiego Wschodu w celu utrzymania niskich cen energii.
Chociaż Hiszpania nie jest w dużym stopniu uzależniona od dostaw energii przez Ormuz, wojna ma wpływ na zmienność cen na tak zglobalizowanym rynku jak rynek ropy naftowej i gazu. Algieria jest niezbędnym źródłem energii dla Hiszpanii; wraz z USA jest największym dostawcą gazu w kraju, z łączną dostawą 128 500 GW/h w 2025 r. i prawie 40% całkowitego importu.
Implikacje dla Hiszpanii w otwartym wyzwaniu
Jeśli preferencyjne traktowanie przez Teheran zostanie oficjalnie potwierdzone, konsekwencje dla Madrytu mogą wywołać polityczne trzęsienie ziemi, które odbije się echem w UE.
Biały Dom już zagroził cłami na hiszpańskie produkty i wycofaniem współpracy wywiadowczej. Trump nie zawahał się zaatakować Pedro Sáncheza i zakwestionować roli Hiszpanii w Sojuszu Atlantyckim. Izrael ze swojej strony uważa stanowisko Sáncheza za "nagrodę za irański terroryzm państwowy", co spowodowało zamrożenie stosunków dyplomatycznych, które i tak były już napięte z powodu konfliktu w Strefie Gazy.
Podczas gdy kraje takie jak Francja z zainteresowaniem obserwują autonomię Hiszpanii, oś atlantycka może sprzeciwić się przyjęciu przez Madryt korzyści od irańskiego reżimu. Ta "carte blanche" byłaby politycznym zwycięstwem Sáncheza, nadszarpniętym przez represyjny reżim, który w tym roku zabił około 30 000 osób. Może to być chwilowy triumf, który doprowadzi do dyplomatycznej izolacji Hiszpanii w bloku zachodnim.