Włoscy naukowcy wyposażyli skrzypków w lekkie egzoszkielety na rękach, które delikatnie modyfikowały ich ruchy i przekazywały subtelne sygnały dotykowe. Efekt? Muzycy lepiej synchronizowali się ze sobą, a ich gra była bardziej precyzyjna i zgrana niż kiedykolwiek.
Naukowcy we Włoszech wykazali, że robotyka może poprawiać wyczucie rytmu i koordynację między muzykami. W badaniu opisanym w czasopiśmie Science Robotics zawodowym skrzypkom zakładano egzoszkielety na ręce prowadzące smyczek. Urządzenia przekazywały subtelne sygnały dotykowe, które pomagały muzykom zsynchronizować ruchy.
REKLAMA
REKLAMA
„W ten sposób pokazaliśmy, że zastąpienie wzroku bodźcami dotykowymi poprawia koordynację zarówno pod względem ruchu, jak i zgrania muzycznego. Muzycy grali więc lepiej - zarówno pod względem precyzji ruchów, jak i efektu muzycznego” - powiedział Francesco Di Tommaso, jeden z badaczy.
Jak przeprowadzono badanie
Skrzypków testowano w czterech konfiguracjach:
- słyszeli się, ale nie widzieli;
- jednocześnie się słyszeli i widzieli;
- mieli zasłonięty wzrok, ale aktywny egzoszkielet;
- pełne bodźce zmysłowe połączone z działaniem egzoszkieletu.
Kamery na podczerwień i czujniki rejestrowały kąty ułożenia rąk, pozycję barków oraz siłę, z jaką przykładali smyczek do strun.
„Egzoszkielety są zaprojektowane specjalnie dla górnych kończyn i wspomagają ruchy barku i łokcia, w szczególności zginanie i prostowanie łokcia oraz wewnętrzną i zewnętrzną rotację stawu barkowego” - powiedział Di Tommaso.
„Urządzenia te powstały po to, by fizycznie sprzęgać dwie osoby wykonujące ruch. To znaczy, że między nimi zachodzi rodzaj wirtualnej komunikacji. Ruchy zarejestrowane przez jeden egzoszkielet są przekazywane do drugiego” - dodał.
Gdy ruchy muzyków rozbiegały się, egzoszkielety generowały siły w obu kierunkach, aby je zsynchronizować. Niektórzy uczestnicy odczuwali przy tym dyskomfort, jednak system ostatecznie poprawiał ich koordynację.
„Po zakończeniu eksperymentów zapytaliśmy uczestników o odczuwane siły. Większość nie wiedziała, skąd się biorą, a część mówiła o dyskomforcie. Co ciekawe, właśnie te siły pomagały im lepiej się zgrać” - podkreślił Di Tommaso.
Nie tylko muzyka
Badanie nie było kliniczne, ale profesor Domenico Formica, bioinżynier zaangażowany w projekt, sugeruje, że technologia może mieć szersze zastosowania.
„Teoretycznie ten sam koncept można przenieść do wielu innych dziedzin, np. do rehabilitacji ruchowej. W klasycznej rehabilitacji pacjent współpracuje z robotem, by poprawić sprawność. Dzięki tej technologii możliwe byłoby włączenie terapeuty, który wchodzi w interakcję z pacjentem, a dwukierunkowa wymiana sił mogłaby poprawiać efekty terapii. Można też wyobrazić sobie ćwiczenia dwóch pacjentów, którzy wspólnie pracują i wzajemnie się mobilizują” - powiedział Formica.