Europejczycy będą pracować coraz dłużej. Najnowsze dane Eurostatu pokazują, że wydłuża się przewidywana aktywność zawodowa, a kolejne państwa podnoszą wiek emerytalny.
Nie jest tajemnicą, że wiele państw Europy podnosi wiek emerytalny, a przewidywany czas aktywności zawodowej systematycznie się wydłuża.
REKLAMA
REKLAMA
Zmiany te są odpowiedzią na starzenie się społeczeństw, wydłużającą się średnią długość życia oraz rosnącą presję na systemy emerytalne.
Reformy emerytalne od lat wywołują silne emocje i protesty społeczne.
W 2023 roku Francję ogarnęła fala masowych demonstracji i strajków po tym, jak ówczesna premier Élisabeth Borne zaproponowała podniesienie wieku emerytalnego z 62 do 64 lat.
Reforma została przyjęta przez parlament. W 2025 roku Zgromadzenie Narodowe zagłosowało jednak za odłożeniem jej wejścia w życie do 2028 roku, czyli po kolejnych wyborach prezydenckich.
Decyzję uzasadniano chęcią uniknięcia kolejnego kryzysu politycznego i upadku rządu.
W Rumunii trwa stopniowe podnoszenie wieku emerytalnego kobiet z 63 do 65 lat.
Proces ma zakończyć się w 2035 roku i zrównać wiek emerytalny kobiet z obowiązującym mężczyzn.
To element szerszej reformy systemu emerytalnego. Równocześnie wydłużany jest wiek przejścia w stan spoczynku sędziów i prokuratorów do 65 lat.
Obecnie, w zależności od stażu służby, mogą oni kończyć karierę zawodową już pod koniec czwartej dekady życia.
Duński parlament również przyjął ustawę podnoszącą wiek uprawniający do emerytury państwowej do 70 lat do 2040 roku.
Reforma ma powiązać wiek emerytalny z rosnącą długością życia.
Dzięki temu Dania będzie należeć do państw z najwyższym wiekiem emerytalnym w Europie.
Równolegle w całej Unii Europejskiej wydłuża się przewidywana długość aktywności zawodowej.
Według Eurostatu przeciętny oczekiwany czas pracy dla osób w wieku 15 lat i więcej w UE wyniósł w 2025 roku 37,5 roku.
To więcej niż 37,2 roku w 2024 roku i 35,2 roku w 2016 roku.
Wskaźnik Eurostatu pokazuje, ile lat przeciętny 15-latek może spędzić na rynku pracy przy zachowaniu obecnych warunków.
Uwzględnia zarówno okresy zatrudnienia, jak i bezrobocia. Nie jest natomiast miarą wieku emerytalnego ani wskazaniem, jak długo ludzie powinni pracować.
Dane pokazują jednak wyraźne różnice między państwami członkowskimi. Widoczny jest także podział między północą a południem Europy.
W siedmiu krajach UE przewidywana długość aktywności zawodowej wynosi co najmniej 40 lat.
Najwyższy wynik odnotowano w Niderlandach - 44 lata.
Kolejne miejsca zajmują Szwecja (43,3 roku), Dania (42,6), Estonia (41,5), Irlandia (40,7), Niemcy (40,2) i Finlandia (40,1).
Na przeciwległym końcu zestawienia znalazły się Rumunia (32,7 roku), Włochy (33 lata) oraz Bułgaria (34,6 roku), gdzie przewidywana długość życia zawodowego jest najkrótsza.
Holender i Włoszka: jak bardzo różnią się ich kariery zawodowe?
Dane Eurostatu pokazują również wyraźne różnice między kobietami i mężczyznami.
Przeciętnie mężczyźni mogą spodziewać się 39,5 roku aktywności zawodowej, podczas gdy kobiety - 35,4 roku. Oznacza to różnicę wynoszącą około czterech lat.
Najdłuższą przewidywaną karierę zawodową mają mężczyźni w Niderlandach (45,9 roku), Szwecji i Danii (po 44,5 roku) oraz w Irlandii (43,4 roku).
Najkrócej pracują natomiast mężczyźni w Bułgarii (35,9 roku), Rumunii (36,0) i Chorwacji (36,3).
Wśród kobiet najdłuższy przewidywany okres aktywności zawodowej odnotowano w Szwecji (42,3 roku), Niderlandach (41,9) i Estonii (41,8).
Najkrótszy dotyczy Włoszek (28,4 roku), Rumunek (29,1) oraz Greczynek (31,8).
Eurostat podkreśla, że przedstawione wartości nie odzwierciedlają ustawowego wieku emerytalnego ani nie stanowią rekomendacji dotyczących długości pracy.
Pokazują jedynie przewidywane wzorce uczestnictwa mieszkańców poszczególnych państw w rynku pracy.
Europa mierzy się jednocześnie z narastającą presją demograficzną.
Społeczeństwa starzeją się, średnia długość życia rośnie, a liczba urodzeń pozostaje niska.
W odpowiedzi na te wyzwania rządy coraz częściej decydują się na niepopularne reformy.
Podnoszą wiek emerytalny, ograniczają możliwość wcześniejszego przechodzenia na emeryturę oraz zwiększają składki emerytalne.
Celem tych działań jest zmniejszenie obciążenia systemów emerytalnych, ochrony zdrowia i finansów publicznych.