Leki odchudzające mogą zmniejszać ryzyko złamań u pacjentów z cukrzycą typu 2 o 21 proc., wynika z nowego badania, podważając dotychczasowe założenia.
Leki z grupy agonistów GLP-1, takie jak Ozempic, mogą zmniejszać ryzyko poważnych złamań kości u osób z cukrzycą typu 2 – wynika z dużego badania (źródło w Angielski), które podważa obawy, że te niezwykle popularne preparaty mogą szkodzić kościom.
REKLAMA
REKLAMA
Naukowcy ustalili, że u pacjentów rozpoczynających terapię lekami GLP-1 ryzyko złamań z niewielkiego urazu w ciągu trzech lat było o 21 proc. niższe niż u porównywalnych chorych, którym przepisano leki z grupy DPP-4 – innej klasy leków przeciwcukrzycowych.
Osoby z cukrzycą typu 2 są bardziej narażone na złamania po urazach niskoenergetycznych – na przykład po upadku z własnej wysokości lub niższej – mimo że często mają prawidłową lub podwyższoną gęstość kości. „Może to wynikać z mniejszej wytrzymałości kości, zaburzonej mikroarchitektury tkanki kostnej oraz przyspieszonej utraty masy kostnej” – wyjaśnili badacze.
Po analizie dokumentacji medycznej ponad 133 tys. dorosłych w wieku 50–90 lat z cukrzycą typu 2 w USA, z lat 2015–2022, badacze stwierdzili, że u osób przyjmujących leki GLP-1 najbardziej spadła częstość złamań kręgów – o 32 proc. – oraz złamań biodra lub kości udowej, o 30 proc.
Co istotne, niższe ryzyko złamań nie było związane ze zmianami masy ciała ani poziomu glukozy we krwi, co sugeruje, że leki mogą działać na kości bezpośrednio.
Wyniki stoją w sprzeczności z utrzymującymi się od lat obawami, że gwałtowna utrata masy ciała zwiększa ryzyko złamań poprzez obniżanie gęstości kości. Naukowcy podkreślają jednak, że badanie nie dowodzi, iż leki chronią układ kostny. Opiera się na obserwacyjnej analizie dokumentacji medycznej, a nie na randomizowanym badaniu klinicznym, dlatego na rezultaty mogły wpływać inne czynniki – między innymi poziom aktywności fizycznej, siła mięśni oraz wyjściowy stan kości.
Badanie nie wykazało też działania ochronnego u osób przyjmujących leki GLP-1 bez cukrzycy typu 2, co sugeruje, że wnioski mogą nie odnosić się do osób stosujących te preparaty wyłącznie w celu redukcji masy ciała.
Autorzy podkreślają, że potrzebne są teraz prospektywne badania kliniczne, aby rozstrzygnąć, czy obserwowane zmniejszenie ryzyka złamań wynika z rzeczywistego efektu biologicznego i czy utrzymuje się przy dłuższym stosowaniu leków.