Cassandra Wilson, obdarzona głębokim, nastrojowym, wymykającym się gatunkom kontraltowym głosem, była jedną z najbardziej wpływowych amerykańskich wokalistek jazzowych ostatnich 40 lat. Na nowo wyznaczyła granice współczesnego bluesa, jazzu i folku.
Amerykańska wokalistka jazzowa i autorka piosenek Cassandra Wilson zmarła w swoim rodzinnym Jackson w stanie Mississippi. Miała 70 lat.
REKLAMA
REKLAMA
Dwukrotna laureatka nagrody Grammy, którą magazyn „Time” w 2001 roku uznał za „najlepszą amerykańską wokalistkę”, zasłynęła charakterystycznym, wymykającym się podziałom gatunkowym altowym głosem. Na nowo wyznaczała granice między tradycyjnym bluesem, jazzem i folkiem, a także sięgała po inne gatunki, w tym pop, country i R&B.
„Z ogromnym smutkiem informujemy o śmierci Cassandry Wilson, legendarnej jazzowej artystki, laureatki nagrody Grammy” – napisał w oświadczeniu jej menedżer, Robert Torre (cytowany przez jazzową stację radiową WBGO (źródło w Angielski)). „Cassandra Wilson odeszła spokojnie w domu, otoczona rodziną, najbliższymi przyjaciółmi i swoim menedżerem. Rodzina i bliscy proszą o uszanowanie prywatności w tym trudnym czasie, gdy opłakują jej odejście”.
Przyczyny śmierci nie podano.
Burmistrz Jackson, John Horhn, wydał także oświadczenie: „Jackson straciło niezwykłą rodowitą córkę, a świat – niepowtarzalny muzyczny głos. Cassandra Wilson niosła ze sobą brzmienie, ducha i historię Mississippi wszędzie tam, dokąd docierała jej muzyka. Zbudowała niezwykłą karierę, zakorzenioną w jazzie, bluesie, gospel, folku i wielu tradycjach, które tworzą muzyczną tożsamość naszego stanu”.
Dodał: „Jej twórczość miała rzadką głębię i głębokie zrozumienie tego, jak muzyka porusza ludzi, opowiada historie i łączy pokolenia”.
Jak ujął to wczoraj w mowie pożegnalnej Jon Batiste, głos Wilson brzmiał jak amerykańskie Południe.
„Miała absolutnie rozpoznawalny ton głosu i sposób frazowania, a jej podejście do splatania muzyki folkowej, R&B i brzmień diaspory z gatunkami eksperymentalnymi i popularnymi miało na mnie ogromny wpływ” – dodał Batiste.
Wilson zyskała uznanie krytyków w 1988 roku dzięki swojemu trzeciemu albumowi „Blue Skies”. Na początku lat 90. podpisała kontrakt z wytwórnią Blue Note Records i odniosła przełomowy sukces płytami „Blue Light ’Til Dawn” (1993) oraz „New Moon Daughter” z 1996 roku – ta druga przyniosła jej nagrodę Grammy za najlepsze jazzowe wykonanie wokalne. Drugą nagrodę Grammy odebrała w 2009 roku za album „Loverly”, uznany za najlepszy jazzowy album wokalny.
Równolegle z karierą solową nagrywała gościnnie na albumach Steve’a Colemana, Grega Obsy’ego oraz na dwóch płytach zespołu The Roots – „Do You Want More?!!!??!” i „Illadelph Halflife”. Współpracowała też m.in. z Lutherem Vandrossem, Reginą Carter, Angélique Kidjo, Johnem Legendem, Ravim Coltrane’em i Orkiestrą Counta Basiego. Była też jedną z głównych solistek w oratorium Wyntona Marsalisa „Blood on the Fields”,które w 1997 roku jako pierwsze jazzowe dzieło zdobyło Nagrodę Pulitzera w dziedzinie muzyki.
W 2015 roku Wilson wystąpiła w słynnym Apollo Theater na specjalnym koncercie z okazji setnej rocznicy urodzin wokalistki bluesowej Billie Holiday. W tym samym roku ukazał się jej ostatni album studyjny „Coming Forth By Day”, będący hołdem dla Holiday.
Następnie w 2020 roku współtworzyła supergrupę Dopamine wraz z Elvisem Costello, DJ Premierem, T-Bone’em Burnettem i Nathanielem Rateliffem.
W 2022 roku Wilson otrzymała stypendium Jazz Master przyznawane przez National Endowment for the Arts – jedno z najwyższych wyróżnień dla jazzmanów w Stanach Zjednoczonych.
Cassandra Wilson 1955–2026 – spoczywaj w pokoju