W Grecji wierni tłumnie świętują dzień św. Fanuriusza, przynosząc do świątyń tradycyjne ciasto. Zwyczaj łączy modlitwę z nadzieją na odnalezienie tego, co utracone.
Co roku, 27 sierpnia, Grecja obchodzi święto św. Fanuriusza.
REKLAMA
REKLAMA
W przeddzień uroczystości tysiące wiernych odwiedzają świątynie poświęcone świętemu, przynosząc ze sobą tradycyjne ciasto fanurospita.
W cerkwi św. Fanuriusza, położonej około 10 km na północny zachód od Aten, w środowy wieczór zgromadziły się setki osób.
Wierni w każdym wieku przychodzili z ciastami, prosząc o pomoc, pocieszenie lub znak, który dodałby im nadziei.
Dla części z nich intencja jest dosłowna i dotyczy odnalezienia zgubionej rzeczy.
Dla innych utrata oznacza coś znacznie ważniejszego. Może chodzić o bliską relację, spokój, zdrowie, sytuację rodzinną albo siłę potrzebną do poradzenia sobie z trudnym momentem.
Po nabożeństwie kapłani błogosławią fanurospity, które następnie są dzielone między uczestników uroczystości.
Zwyczaj od lat pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych elementów kultu św. Fanuriusza.
Z pokolenia na pokolenie
66-letnia Maria Chanioti należy do osób, które od wielu lat podtrzymują tę tradycję.
Zwyczaj przygotowywania fanurospity poznała w rodzinie i sama przekazuje go kolejnym pokoleniom.
Kilka przecznic od cerkwi przygotowała również tegoroczne ciasto.
Skorzystała z rodzinnego przepisu, dodając pomarańcze i przyprawy.
Obok ikony świętego postawiła zapaloną oliwną lampkę.
Maria podkreśla, że zwracanie się do św. Fanuriusza nie musi oznaczać prośby o odnalezienie konkretnego przedmiotu.
Wiele osób modli się o odzyskanie tego, czego nie da się znaleźć ani przechować w żadnym miejscu.
Prośby dotyczą między innymi rodziny, dzieci i wnuków.
Wierni proszą także o pomyślność dla bliskich oraz rozwiązanie trudnych sytuacji.
Część intencji pozostaje wyłącznie między modlącym się a świętym.
"Najważniejsze rzeczy nie są materialne. Liczą się miłość, zrozumienie, optymizm i spokój ducha" - mówi Maria.
Skąd związek św. Fanuriusza z rzeczami zagubionymi?
W prawosławiu poszczególnym świętym przypisuje się opiekę nad określonymi grupami ludzi lub sprawami.
Święty Mikołaj jest związany między innymi z żeglarzami, a święta Paraskewa z chorobami oczu.
Św. Fanuriusz zajmuje w tym gronie szczególne miejsce. W ludowej pobożności jest kojarzony z odnajdywaniem rzeczy zagubionych i ujawnianiem tego, co pozostawało ukryte.
Jego imię wywodzi się od greckiego czasownika "fanerono", oznaczającego "objawiać".
Kult świętego jest szczególnie silny na Rodos.
Według tradycji ponad pięć wieków temu odnaleziono tam ikonę przedstawiającą jego męczeństwo.
Dziś dzień św. Fanuriusza obchodzony jest uroczyście w Grecji i na Cyprze.
Święto o wyraźnie ludowym charakterze
Wieczorna uroczystość w cerkwi św. Fanuriusza miała nie tylko religijny, ale również ludowy charakter.
Przed świątynią ustawiono stoły z przyniesionymi przez wiernych ciastami.
Wokół nich gromadziły się kolejne osoby, a w pobliżu pojawiły się stragany z zabawkami, ubraniami i jedzeniem.
Ojciec Nikolaos Vlavianos błogosławił przyniesione dary i rozmawiał z wiernymi. Jak zauważał, ich prośby dotyczą bardzo różnych spraw.
Jedni szukają wsparcia w chorobie lub problemach finansowych. Inni przynoszą intencje związane z codziennymi trudnościami.
Kapłan zwraca jednak uwagę, że wiara w św. Fanuriusza nie powinna być sprowadzana do oczekiwania na materialną korzyść.
Modlitwa ma przede wszystkim pomagać człowiekowi odnaleźć siłę potrzebną do zmierzenia się ze stratą i przeciwnościami.
W tym spojrzeniu nawet pozornie przypadkowe wydarzenie może stać się okazją do refleksji.
Dla osoby wierzącej może być znakiem, który pozwala spojrzeć na własne problemy z innej perspektywy.
Święto św. Fanuriusza łączy więc religijną tradycję z codziennym doświadczeniem wiernych.
Za prostym gestem przyniesienia fanurospity kryje się coś więcej niż prośba o odnalezienie zguby.
To także wiara, że po stracie może przyjść odzyskanie nadziei, spokoju lub tego, co w życiu naprawdę ważne.