Śledź nas
Reklama

Christine Lagarde: kandydatka czy rozgrywająca w wyborach prezydenckich we Francji?

Udostępnij Obserwuj Euronews w Google
Prezes EBC Christine Lagarde podczas konferencji prasowej po posiedzeniu Rady Prezesów we Frankfurcie nad Menem, Niemcy, 29 października 2026.
Szefowa Europejskiego Banku Centralnego Christine Lagarde przemawia do mediów na konferencji prasowej po posiedzeniu Rady EBC we Frankfurcie, 29 października 2026. -  Prawo autorskie  Copyright 2026 The Associated Press. All rights reserved
Prawo autorskie Copyright 2026 The Associated Press. All rights reserved
Przez Estelle Nilsson-Julien
Opublikowano dnia
Udostępnij Close Button

Lagarde musi zachowywać neutralność polityczną do końca kadencji na czele EBC w lutym 2027 r., na dwa miesiące przed pierwszą turą wyborów prezydenckich we Francji.

Decyzja Christine Lagarde z ubiegłego miesiąca, by przyspieszyć odejście ze stanowiska prezes Europejskiego Banku Centralnego (EBC), ponownie rozbudziła spekulacje, czy mogłaby wystartować w wyborach i zostać pierwszą kobietą na urzędzie prezydenta Francji – albo w inny sposób wejść do gry wyborczej.

REKLAMA
REKLAMA

Zainteresowanie tym, co zrobi Lagarde, rośnie, bo była minister, która nie jest jasno związana z żadną partią, może zostać odebrana jako potencjalna figura jednocząca rozdrobniony centrowy obóz we Francji. Dzieje się to w mocno spolaryzowanym klimacie politycznym, na pięć miesięcy przed wyborami prezydenckimi.

Analitycy podkreślają jednak, że poparcie dla Lagarde koncentruje się głównie wśród wykształconego, elitarnego elektoratu, a jej siła bardziej odzwierciedla brak kierunku na francuskiej prawicy niż autentyczny entuzjazm dla jej potencjalnej kandydatury prezydenckiej.

Choć Lagarde nie ogłosiła, że kandyduje, sondaż opublikowany przez „Politico” 11 listopada przewidywał, że mogłaby wypaść równie dobrze jak centroprawicowy były premier Édouard Philippe. Gdy testowano ich osobno na tle innych kandydatów, uzyskali odpowiednio 13,5% i 14% deklaracji głosu.

Obecne badania wskazują, że w wyścigu prowadzą Marine Le Pen ze skrajnie prawicowego Zjednoczenia Narodowego i Jean-Luc Mélenchon z lewicowej, radykalnej Francji Nieujarzmionej, co pokazuje głębokie podziały kształtujące scenę polityczną kraju.

Według sondażu instytutu Ifop-Fiducial z 18 listopada uzyskują oni poparcie na poziomie odpowiednio ok. 32–34% i 17–19,5%. Między nimi kandydaci lewicy, prawicy i centrum mają trudności z przebiciem się.

Lagarde: „Nie sądzę, że mogę pozostać neutralna”

Zanim stanęła na czele EBC, Lagarde kierowała Międzynarodowym Funduszem Walutowym (MFW) i była ministrem gospodarki Francji w latach 2007–2011 w rządzie byłego konserwatywnego prezydenta Nicolasa Sarkozy’ego.

Ogłaszając 29 października decyzję, by odejść z EBC, stwierdziła, że chce mieć swobodę, by „zajmować się sprawami, które nie dotyczą polityki pieniężnej”.

„Nie sądzę, że mogę pozostać neutralna”, mówiła, dodając, że interesuje ją prawda, która „bardzo często bywa nadszarpywana i wypaczana przez manipulacje”.

Do lutego 2027 r., kiedy kończy kadencję na stanowisku prezes EBC, obowiązuje ją polityczna neutralność. To zaledwie dwa miesiące przed pierwszą turą wyborów we Francji.

Zapytana o możliwy start w wyborach, w lipcu powiedziała Euronews: „Nie jestem kandydatką do żadnej funkcji, ale bardzo zależy mi na tym, by Europa była chroniona, by to Europa wyznaczała ramy działania państw członkowskich, w tym Francji”.

W sierpniu szwajcarski dziennik „Neue Zürcher Zeitung” (NZZ) informował, że Lagarde została podczas posiedzenia zarządu pod Genewą określona jako „domniemana kandydatka” na szefową Światowego Forum Ekonomicznego.

Powołując się na anonimowe źródła, gazeta pisała, że Lagarde, członkini Rady Powierniczej WEF, podziękowała kolegom z zarządu za okazane zaufanie i stwierdziła, że jest „gotowa służyć”.

Miesiąc później powiedziała francuskiemu dziennikowi „La Croix”, że start w wyborach „nie byłby dobrym pomysłem”, tłumacząc: „Jest kwestia witalności, energii i siły. Istnieje też nieuniknione poczucie poświęcenia przy takim zaangażowaniu. A ja mam 70 lat”.

Centrum i prawica we Francji szukają kierunku

Zdaniem Bruno Cautrèsa, badacza z instytutu Cevipof i wykładowcy Sciences Po w Paryżu, wyniki Lagarde w sondażach odzwierciedlają „zagubienie francuskiej prawicy, a nie głębokie poparcie dla pomysłu, by Christine Lagarde została prezydentem”.

Może przemawiać do wyborców centrowych i konserwatywnych, „którzy są w dobrej sytuacji finansowej, mają wykształcenie i martwią się o dług publiczny”, podczas gdy inna część elektoratu „najprawdopodobniej nie śledziła jej kariery i tak naprawdę nie wie, kim jest”.

Rozległe doświadczenie Lagarde w MFW i EBC może wzmacniać jej wiarygodność w oczach części wyborców, ale dla innych będzie potwierdzeniem wizerunku zdystansowanej „technokratki” – zarzutu, który od lat towarzyszy również prezydentowi Francji Emmanuelowi Macronowi.

Jej pozycja w międzynarodowych instytucjach może działać jak miecz obosieczny, bo „będzie postrzegana jako część elity, którą opinia publiczna uważa za odpowiedzialną za obecną sytuację gospodarczą”, mówi Cautrès.

„Od piętnastu lat mieszka za granicą, pracuje w prestiżowych instytucjach międzynarodowych i bardzo dobrze tam zarabia. Pojawia się więc pytanie, czy potrafi zrozumieć francuskich wyborców i społeczeństwo”, dodaje.

„Nie odbierze głosów Mélenchonowi ani Le Pen”

Ostatecznie kandydatura Lagarde nie „odebrałaby żadnych głosów Mélenchonowi ani Le Pen”, ocenia Bernard Dolez, politolog z uniwersytetu Paris 1 Panthéon-Sorbonne, w rozmowie z Euronews.

Prawdopodobnie przyciągnęłaby wyborców skłonnych dziś poprzeć centrystę Gabriela Attala i konserwatystę Édouarda Philippe’a, którzy pełnili funkcję premiera w rządzie Emmanuela Macrona.

„Wyzwaniem dla każdego kandydata w obecnej sytuacji dla centrowo-konserwatywnego bloku jest wyjście poza własny elektorat. To poważna trudność, bo obecni kandydaci, w tym Glucksmann, Philippe, Attal, Retailleau, a nawet uznani już politycy, mają z tym problem” – komentuje Dolez.

W ostatniej dekadzie scena polityczna kraju została głęboko przekształcona. Punktem zwrotnym był wybór centrysty Emmanuela Macrona w 2017 r., który utworzył własną partię i rozbił tradycyjny podział na lewicę i prawicę.

Gdy centrowe i konserwatywne bloki we Francji wciąż próbują odzyskać wpływy, pozostają podzielone co do tego, czy zorganizować prawybory, które wyłoniłyby jednego kandydata. Spory koncentrują się też wokół tego, czy do ewentualnych prawyborów dopuścić polityków z prawego skrzydła sceny politycznej.

Dług publiczny głównym punktem zapalnym kampanii

Ponieważ Lagarde nie jest oficjalną kandydatką ani autorką programu, jej stanowisko pozostaje w dużej mierze nieznane, poza wyraźnie proeuropejskim nastawieniem oraz poparciem dla dyscypliny fiskalnej i reform strukturalnych.

Mimo to dług publiczny Francji i kryzys finansów państwa stały się jednym z głównych punktów spornych kampanii. Rząd próbuje przepchnąć budżet na 2027 r. przez podzielony parlament, a proponowane oszczędności wywołały gwałtowną reakcję opozycji i związków zawodowych, na tle narastających napięć społecznych.

Protesty, które zaczęły się w szkołach średnich, przerodziły się w szerszy ruch, napędzany kryzysem kosztów życia i rosnącymi cenami energii, dodatkowo zaostrzonymi przez wojnę w Iranie i zamknięcie cieśniny Ormuz.

Bernard Dolez podkreśla, że „decydenci gospodarczy we Francji i za granicą liczą na pojawienie się charyzmatycznej postaci, która w ich oczach mogłaby stać się dla nich wybawcą”.

We wrześniu Lagarde skrytykowała propozycję Mélenchona, by umorzyć część francuskiego długu znajdującego się w portfelu EBC, ostrzegając, że taki krok naruszałby traktaty UE i podkopałby zaufanie rynków finansowych.

Perspektywa ewentualnego zwycięstwa Le Pen niepokoi rynki, które obawiają się, że jej polityka gospodarcza utrudni redukcję długu publicznego Francji, podniesie koszty pożyczania pieniędzy i zwiększy niepewność w całej strefie euro.

Przejdź do skrótów dostępności
Udostępnij Obserwuj Euronews w Google

Czytaj Więcej