Służby miejskie w środę skutecznie przeprowadziły czwartą próbę eksmisji 87-letniej Maríi del Carmen Abascal z mieszkania przy ulicy Sainz de Baranda, w którym mieszkała od 1956 roku, mimo sprzeciwu Związku Lokatorek i Lokatorów Madrytu oraz apelu ONZ o jej wstrzymanie.
María del Carmen Abascal, znana wszystkim jako Maricarmen, przestała być mieszkanką Retiro. W wieku 87 lat została w środę eksmitowana z mieszkania przy ulicy Alcalde Sainz de Baranda 46, w którym mieszkała od 1956 roku.
REKLAMA
REKLAMA
To była czwarta próba jej eksmisji, a tym razem komisja komornicza doprowadziła ją do skutku po kilku odroczeniach, podczas gdy Policja Narodowa pałkami i gazem pieprzowym rozpraszała setki osób zebranych, by ją zablokować.
Eksmisja Maricarmen: skuteczna za czwartym razem
Od świtu dziesiątki osób gromadziły się w okolicy klatki, aż policja utworzyła kordon i zablokowała dostęp dziennikarzom oraz aktywistom. Około 10.30, po godzinnej negocjacji między prawniczką Maricarmen a komisją komorniczą, potwierdzono rozpoczęcie eksmisji.
Funkcjonariusze rozpędzili wtedy demonstrantów z użyciem gazu pieprzowego i siły fizycznej, a karetka pogotowia Samur stanęła przed wejściem. Ratownicy weszli do budynku z noszami, by wyprowadzić starszą kobietę. Według kilku hiszpańskich mediów Policja Narodowa wyprowadzała aktywistów, którzy próbowali zablokować eksmisję na ulicy, na klatce schodowej i w samym mieszkaniu.
Jej pełnomocniczka, Beatriz Duro, podjęła ostatnią próbę negocjacji: poprosiła o kilka dni, by Maricarmen mogła znaleźć miejsce do zamieszkania. Firma nie zgodziła się nawet na minimalne ustępstwo: „Odmówili jej choćby kilku godzin na zabranie rzeczy” – relacjonowała prawniczka.
Stary czynsz z 1956 roku
Początki sporu sięgają niemal 70 lat wstecz. Umowę tzw. starego czynszu rodzice Maricarmen podpisali w 1956 roku, a głównym najemcą był ojciec; po jego śmierci przeszła na żonę, a gdy ta zmarła w 2005 roku, doszło do drugiego przeniesienia tytułu na Maricarmen.
Przez dziesięciolecia lokal należał do prywatnej rodziny, ale w 2018 roku został sprzedany i trafił w ręce spółki Urbagestión Desarrollo e Inversión S.L., firmy nieruchomościowej z siedzibami w Madrycie i Valladolid, inwestującej w budynki, mieszkania, grunty, lokale użytkowe, biura i hotele. Spółka utrzymywała, że drugie przeniesienie praw było nieważne, a umowa wygasła. Sprawa trafiła aż do Sądu Najwyższego, który w marcu przyznał rację właścicielowi, odwracając wcześniejszy wyrok sądu pierwszej instancji korzystny dla Maricarmen.
Emerytura Maricarmen jest niższa od czynszu, którego zażądała firma – 2500 euro miesięcznie, o 247% więcej niż dotychczasowa kwota. Kobieta, mająca 50-proc. niepełnosprawność, nigdy nie była w stanie zapłacić takiej sumy. Urbagestión domaga się ponadto 10 tys. euro od Syndykatu Lokatorek i Lokatorów Madrytu tytułem odszkodowania za szkody wynikające z kampanii wsparcia dla lokatorki.
To nie była pierwsza próba eksmisji. Pierwszy termin wyznaczono na październik 2025 roku, lecz dzień wcześniej sąd ją wstrzymał; 2 czerwca podjęto kolejną próbę, która także została odłożona w ostatniej chwili. Tym razem odwrotu już nie było.
ONZ apelowała o wstrzymanie, wymiar sprawiedliwości nie zablokował eksmisji
Komitet Praw Ekonomicznych, Społecznych i Kulturalnych ONZ poprosił państwo hiszpańskie o zatrzymanie eksmisji i zapewnienie odpowiedniego rozwiązania mieszkaniowego. Wniosek wysłano w czerwcu, ale także on nie powstrzymał usunięcia kobiety z mieszkania.
W Kongresie Deputowanych rzecznik socjalistów Patxi López bronił działań rządu i przerzucił odpowiedzialność na władze miasta oraz wspólnoty autonomicznej Madrytu, kompetentne w sprawach mieszkaniowych, wskazując, że właściciel odrzucił wszystkie propozycje wykupu lokalu.
W ten sposób Maricarmen opuszcza dom, w którym mieszkała od 17. roku życia i w którym zmarli jej rodzice. Tym samym kończy się, przynajmniej w odniesieniu do tego mieszkania, wieloletnia batalia sądowa, która uczyniła z niej jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy kryzysu mieszkaniowego w Madrycie.
Ratusz stolicy odniósł się do kontrowersji narosłych po eksmisji, zapewniając, że już wcześniej, także przy poprzednich terminach opróżnienia lokalu, oferował Maricarmen różne formy zakwaterowania. Na ten aspekt zwrócił uwagę również burmistrz, José Luis Martínez-Almeida, który wyjaśnił, że służby miejskie kontaktowały się z nią z wyprzedzeniem.
Burmistrz unikał podawania szczegółów, tłumacząc to dyskrecją i poszanowaniem prywatności zainteresowanej. Według władz miasta kobieta wyraźnie odrzucała ofertę miejsca za każdym razem, gdy je proponowano, a podobna sytuacja powtórzyła się w środę po przeprowadzeniu eksmisji, kiedy Samur Social ponownie interweniował, by zaproponować jej zakwaterowanie w ośrodku. Maricarmen odmówiła i ostatecznie zdecydowała się zamieszkać u krewnych.