Od cienia rzymskiego Koloseum po główne place w Mediolanie, Turynie, Neapolu i Palermo dziesiątki tysięcy pracowników i studentów wyszły na ulice w ponad 100 włoskich miastach, a 24‑godzinny strajk generalny sparaliżował szkoły, szpitale i transport publiczny. Akcję ogłosił największy związek zawodowy Włoch, CGIL, wspólnie z oddolnymi organizacjami, takimi jak Cobas. Mobilizacja zbiegła się z międzynarodowym dniem studenckich protestów w ponad 45 miastach oraz szerszym europejskim dniem działania przeciw rosnącym kosztom życia, wydatkom wojskowym i kryzysowi klimatycznemu.
Nieśli transparenty z hasłami „Edukacja buduje, wojna niszczy” i „Pieniądze na szkoły, nie na wojnę”, idąc przez historyczne centrum Rzymu. Demonstranci domagali się wyższych płac, silniejszej ochrony socjalnej i inwestycji publicznych zamiast wydatków na zbrojenia. Protestująca Giorgia Giordani krytykowała sposób, w jaki rząd radzi sobie z rosnącymi rachunkami za energię i codziennymi kosztami utrzymania. Tymczasem student przed Uniwersytetem La Sapienza mówił, że tłumy domagają się odpowiedzi, a część uczestników żąda dymisji rządu. Powtarzał w ten sposób apel sekretarza generalnego CGIL, Maurizia Landiniego, o głęboką reformę społecznego i gospodarczego modelu Włoch.