Skoro znamy już tożsamość siódmego 007, czas przejrzeć wszystkie 25 filmów o Bondzie i ułożyć je od najgorszego do najlepszego. Wynik może zaskoczyć.
Co za tydzień dla wszystkiego, co dotyczy Bonda...
W końcu mamy nowego 007: Robert Pattinson został oficjalnie potwierdzony jako ten, który przejmie smoking po Danielu Craigu.
40-letni brytyjski aktor wchodzi teraz do ekskluzywnego klubu, którego bohater przetrwał zamachy SPECTRE, ataki rekinów, bankructwo studia, COVID, alkoholizm i zapewne kilka chorób wenerycznych. A do tego przetrwał fakt, że w 2007 roku nie udało się w ogóle wypuścić filmu o Bondzie – ten żart marketingowy pisał się sam...
Ponieważ wciąż za wcześnie, by wiedzieć, jak Pattinson odciśnie swoje piętno na 007 i jak wygląda film o Bondzie produkowany przez Amazon, to dobry moment, by spojrzeć wstecz na dziedzictwo najdłużej trwającej filmowej franczyzy w historii i raz na zawsze ułożyć ranking wszystkich 25 filmów o Bondzie.
(Dla pedantów: tak, technicznie rzecz biorąc to Godzilla jest najdłużej ciągnącą się serią filmową, ale jeśli chodzi o ciągły główny cykl, Bond wciąż jest pierwszy.)
Od Dr. No do No To Time To Die, z pominięciem niekanonicznych odsłon Casino Royale (1967) i Never Say Never Again (1983), oto wyniki – które bez wątpienia doprowadzą część fanów Bonda do szewskiej pasji...
25. Diamonds Are Forever (1971)
W skrócie: Ostatnia (oficjalna) misja Seana Connery'ego każe mu tropić szlak przemytników diamentów, lecieć do Las Vegas i spróbować pokrzyżować plany Blofelda na platformie wiertniczej. To katastrofa od początku do końca.
Plusy: Rewelacyjna piosenka tytułowa; Charles Gray jest całkiem niezłym Blofeldem... I w zasadzie tyle.
Minusy: Przesadnie kampowy, a jednocześnie jakoś pozbawiony życia; Connery jest w kiepskiej formie, a jego tupecik wykonuje większość aktorstwa; kompletnie puste bohaterki; obraźliwie stereotypowi gejowscy pomagierzy Mr. Wint i Mr. Kidd; najgorszy scenariusz w historii franczyzy.
Kluczowy moment: Piosenka tytułowa w wykonaniu Shirley Bassey.
24. Die Another Day (2002)
W skrócie: Czwarta i ostatnia odsłona Pierce'a Brosnana w roli 007 to jeden z najbardziej jękliwych filmów o Bondzie w całej serii. Bond staje tu naprzeciw Gustava Gravesa (Toby Stephens), północnokoreańskiego generała, który dzięki terapii genowej przechodzi zachodnią metamorfozę i żyje diamentami. Naprawdę, diamenty to dla Bonda pocałunek śmierci.
Plusy: Ujęcie, w którym Bond zostaje pojmany i torturowany w Korei Północnej; fakt, że Die Another Day okazał się tak fatalny, iż zmusił producentów do spojrzenia w lustro i zrestartowania cyklu filmem Casino Royale.
Minusy: Od czego zacząć? Niewidzialny samochód; wątpliwe wybielanie postaci; pałac z lodu; gigantyczne lasery; tandetne CGI; scena, w której Bond surfuje na górach lodowych; katastrofalna piosenka Madonny i jej żenujący epizod; kwestie dialogowe Halle Berry... W tym filmie naprawdę niewiele da się uratować.
Kluczowy moment: M w wykonaniu Judi Dench odbiera Bondowi licencję i mówi, że jest „nikomu już nieprzydatny”. Jakże trafne.
23. The Man With The Golden Gun (1974)
W skrócie: James Bond Rogera Moore'a mierzy się z Scaramangą, najgroźniejszym zabójcą świata, w fabule z udziałem urządzenia do pozyskiwania energii słonecznej o brawurowej nazwie Solex... W pakiecie trochę sztuk walki.
Plusy: Christopher Lee jako Scaramanga, który zasługiwał na coś lepszego niż utknięcie w drugim filmie Moore'a jako Bonda.
Minusy: Trzecia brodawka jako kluczowy element fabuły; postać Britt Ekland sprowadzona do wiecznego paradowania w bikini; powrót szeryfa Peppera po jego już męczącym występie w Live And Let Die; finał na wyspie z Hervém Villechaize'em jako lokajem Scaramangi Nick Nackiem – czyli w gruncie rzeczy 007 na Fantastycznej wyspie.
Kluczowy moment: Christopher Lee składający swój złoty pistolet i deklasujący Bonda przy stole.
22. Quantum Of Solace (2008)
W skrócie: Kontynuując bezpośrednio wydarzenia z Casino Royale, Daniel Craig wraca jako 007 w misji napędzanej żądzą zemsty, w której mroczna organizacja Quantum próbuje przejąć kontrolę nad zasobami wodnymi w Ameryce Południowej. Mimo prób fanów, by ten film zrehabilitować, pozostaje wyraźnym krokiem w dół po szczycie, jakim był debiut Craiga w roli Bonda w 2006 roku.
Plusy: Craig jest świetny i wygląda jak Bond; można docenić szczupłe, bezwzględne wykonanie; wiele słabości filmu można tłumaczyć (wybaczyć?) faktem, że scenariusz nie był ukończony z powodu strajku scenarzystów w 2008 roku.
Minusy: Kiepska piosenka Jacka White'a i Alicii Keys; szaleńcze montowanie, które niemal wywołuje ataki i psuje otwierający pościg samochodowy oraz obiecujące starcie podczas wyścigu konnego; kulawe dialogi, które nie wiedzą, co zrobić z złoczyńcą granym przez Mathieu Amalrica; rozczarowujący finał na pustyni.
Kluczowy moment: Ostatnie pożegnanie z Vesper Lynd w końcówce filmu.
21. Octopussy (1983)
W skrócie: Przedostatnim filmem Moore'a była Octopussy (prosimy o koniec chichotów z tyłu sali), w której Bond udaje się do Indii i RFN, próbując udaremnić kradzież broni jądrowej. Ważną rolę odgrywa gdzieś po drodze jajko Fabergé.
Plusy: Niezły punkt wyjścia – zamordowany agent 00; antagoniści grani przez Louisa Jordana i Stevena Beroffa są świetną zabawą; Maud Adams jest – i zawsze będzie – doskonała.
Minusy: Egzotyka rodem ze swoich czasów; Roger Moore huśtający się na lianach i wydający okrzyk Tarzana; Roger Moore w kostiumie krokodyla; Roger Moore w kostiumie goryla; Roger Moore w stroju klauna.
Kluczowy moment: Finał w pałacu Octopussy. Naprawdę, koniec z chichotami.
20. Spectre (2015)
W skrócie: Jak sugeruje tytuł, pierścieniowi iluminaci wracają i próbują kontrolować przepływ informacji, umieszczając swoich ludzi w sercu wywiadów na całym świecie. By zapewnić sobie dominację, organizują też zamachy terrorystyczne. Jak coś tak obiecującego mogło się aż tak zepsuć?
Plusy: Otwarcie w czasie Dnia Zmarłych; mocna pierwsza połowa.
Minusy: Rozmontowanie wszystkich obiecujących elementów – od topornego przerabiania poprzednich filmów z Craigiem, by stworzyć bondowskie filmowe uniwersum, po zniszczenie postaci Blofelda (Christoph Waltz) przez uczynienie go adopcyjnym bratem Bonda. Co gorsza, jego motywacja sprowadza się do nieprzepracowanych problemów z ojcem. To już kompletne Austin Powers. Jedyne, co mogło uratować ten pomysł, to uczynienie Waltza „Numerem Jeden” w SPECTRE i odkrycie, że tak naprawdę zmarnowana w filmie Monica Bellucci jest osobą pociągającą za sznurki jako prawdziwa szefowa SPECTRE. To dopiero byłby zwrot akcji. A do tego Radiohead mieli nagrać piosenkę tytułową, a ich znakomity utwór wyrzucono na rzecz zapomnianej ballady Sama Smitha.
Kluczowy moment: To rzekome ujęcie jednym ciągiem w Meksyku i następująca po nim walka w helikopterze są kapitalne. Szkoda, że dalej wszystko rozpada się w zawiłym nonsensie.
19. Moonraker (1979)
W skrócie: Bond leci w kosmos w tej inspirowanej Gwiezdnymi wojnami misji o kradzieży wahadłowca i tworzeniu rasy nadludzi. Często wymieniany jako jeden z najgorszych filmów o Bondzie, jest w gruncie rzeczy całkiem przyjemną, przeszarżowaną jazdą po bandzie.
Plusy: Michel Lonsdale jako megalomański Hugo Drax; większość kampu wypada tu dobrze – z wyjątkiem pościgu gondolą w Wenecji, który jest już czystymi Looney Tunes.
Minusy: Bitwa na lasery w kosmosie; Szczęki (Richard Kiel), który dostaje dziewczynę (Blanche Ravalec); absurdalna fabuła, o której twórcy jakby zapomnieli, że Bond jest agentem MI6, a nie odpowiednikiem Luke'a Skywalkera po ciemnej stronie.
Kluczowy moment: A co tam – naprawdę cieszymy się ze Szczęk i jego nowej ukochanej. Dobrze im się stało.
18. You Only Live Twice (1967)
W skrócie: Bond próbuje ustalić, kto kradnie z orbity amerykańskie i radzieckie statki kosmiczne. Spoiler: to Blofeld, który mieszka w ogromnej kryjówce wewnątrz wulkanu. 007 jedzie do Japonii, by połączyć siły z tamtejszymi ninja i powstrzymać kotałaskającego szaleńca.
Plusy: Bond udający własną śmierć; wulkaniczna baza zaprojektowana przez Kena Adama; Donald Pleasance jako Blofeld.
Minusy: „Żółtawa” charakteryzacja Connery'ego; więcej rasistowskich karykatur i seksistowskich stereotypów, niż można znieść nawet przy pełnym shakerze Martini; poczucie, że po świetnej serii czterech filmów z Connerym – Dr. No, From Russia With Love, Goldfinger i Thunderball – właśnie tutaj franczyza o Bondzie zaczęła pokazywać, że może się jej skończyć paliwo.
Kluczowy moment: Blofeld zabija jedną ze swoich agentek, wrzucając ją do kadzi pełnej piranii. Trzeba przyznać, że jego talent do diabolicznej aranżacji wnętrz budzi pewien podziw.
17. The World Is Not Enough (1999)
W skrócie: Trzecia odsłona Brosnana jako Bonda potwierdziła, że jego seria filmów robiła się coraz słabsza z każdym kolejnym tytułem. Mimo to nie wszystko tu jest złe: terrorysta Renard (niedoceniony Robert Carlyle) wysadza rurociągi naftowe, dręczy swoją dawną ofiarę porwania Elektrę (Sophie Marceau) i próbuje zdobyć pluton.
Plusy: Sophie Marceau okazuje się cierpiącą na syndrom sztokholmski prawdziwą czarną charakterką, stając się pierwszą główną kobiecą antagonistką w historii cyklu; piosenka Garbage; mocne otwarcie, które trafnie równoważy powagę i kamp.
Minusy: Denise Richards jako fizyk jądrowa dr Christmas Jones; uporczywe wrażenie, że Brosnan próbuje grać serio, ale scenariusz mu na to nie pozwala; ostatni dowcip przed napisami, po którym nawet najbardziej zagorzały fan Bonda ma ochotę skoczyć na główkę do zbiornika z piraniami Blofelda.
Kluczowy moment: Pożegnanie z Desmondem Llewelynem, który grał Q od 1963 do 1999 roku.
16. A View To A Kill (1985)
W skrócie: To nie najlepsze pożegnanie Rogera Moore'a, który zakończył swoją serię filmem A View To A Kill, często wybieranym jako jedna z najgorszych odsłon cyklu. A jednak nie jest aż tak źle – film działa jako kiczowaty powrót do klimatu lat 80. Czy Bond zdoła powstrzymać Maxa Zorina (Christopher Walken), złowrogi eksperyment eugeniczny nazistów, który został magnatem mikroczipów pracującym dla Rosjan, przed zniszczeniem Doliny Krzemowej?
Plusy: Dwójka aktorów w rolach złoczyńców, którzy dosłownie zjadają scenografię – Walken i Grace Jones; piosenka Duran Duran jest lepsza, niż pamiętacie; widz ostatecznie zaczyna kibicować temu, by zagłada Doliny Krzemowej się powiodła.
Minusy: Moore wygląda na wykończonego, a kaskaderzy coraz wyraźniej go zastępują; wstawka Beach Boys podczas sekwencji snowboardowej; Tanya Roberts i jej niekończące się wrzaski; ogólne poczucie niskiej energii.
Kluczowy moment: Christopher Walken w swojej maniakalnej odsłonie – jedna z najlepszych postaci złoczyńców w serii.
15. Live And Let Die (1973)
W skrócie: Debiut Moore'a jako 007 był niezły, ale fatalnie się zestarzał. Aktor odcisnął swoje piętno na Bondzie jako chłodniejszej, bardziej żartobliwej wersji bohatera; tym razem jedzie do Harlemu, by rozpracować proceder heroinowy... Efekt? Produkt swoich czasów, w którym pojawia się Jane Seymour jako wróżbitka czytająca z kart tarota.
Plusy: Obiecujący start Moore'a; wątki voodoo dobrze maskują przemyt i dystrybucję narkotyków; świetna muzyka; kilka pomysłowych śmierci; Yaphet Kotto jest znakomitym czarnym charakterem.
Minusy: Nietrafiona warstwa „blaxploitation”, prowadząca do niezręcznych, rasistowskich stereotypów; wprowadzenie luizjańskiego szeryfa J.W. Peppera (Clifton James); Bond manipulujący talią kart, by odebrać Solitaire dziewictwo – mroczny, obrzydliwy moment w historii postaci, nawet jak na wątpliwe standardy 007.
Kluczowy moment: Geoffrey Holder jako złowrogi Baron Samedi i Yaphet Kotto, który gra na pełnych obrotach.
14. Tomorrow Never Dies (1997)
W skrócie: Drugi film Brosnana o Bondzie premierował równolegle z Titanikiem, więc dostał w kość w box office. Jednak Tomorrow Never Dies całkiem dobrze się zestarzał: opowiada historię złowrogiego magnata prasowego Elliota Carvera (Jonathan Pryce), który chce dyktować światu serwisy informacyjne, inicjując przestępstwa i manipulując nagłówkami. To w gruncie rzeczy starcie Bonda z Rupertem Murdochem.
Plusy: Prorocza opowieść o manipulacji mediami jeszcze przed epoką „fake news” i o chińskich planach ekspansji; niezrównana Michelle Yeoh, która jako Wai Lin kopie więcej tyłków niż 007; świetna ferajna łotrów, w tym dwóch sadystycznych Niemców – dr Kaufman i Stamper nawiązujący do Szczek.
Minusy: Słaba piosenka Sheryl Crow; nie do końca trafiony Jonathan Pryce jako Carver, który pierwotnie miał być grany przez Anthony'ego Hopkinsa; Teri Hatcher robiąca, co może.
Kluczowy moment: Dr Kaufman (Vincent Schiavelli), który kradnie film jako lekarz zdolny zastrzelić Bonda „ze Stuttgartu und wciąż osiągnąć zee właściwy efekt!”.
13. Thunderball (1965)
W skrócie: Czwarty film o Bondzie trafił do kin w szczycie „bondomanii”. Do czasu Skyfall to Thunderball był najlepiej zarabiającym filmem o 007 (po uwzględnieniu inflacji) i do dziś pozostaje wartkim thrillerem. Bond próbuje tu powstrzymać Largo, noszącego opaskę na oku członka SPECTRE, przed kradzieżą głowic nuklearnych, by wysadzić wielkie miasta w USA i Wielkiej Brytanii. Kolejny dzień w pracy...
Plusy: Ikoniczna ucieczka za pomocą plecaka odrzutowego; wybuchowe spotkanie zarządu SPECTRE; po raz pierwszy widzimy wszystkich agentów 00 w jednym pomieszczeniu; Domino (Claudine Auger) i Fiona Volpe (Luciana Paluzzi) z powodzeniem stawiają czoła Bondowi, udowadniając, że męskie ego ma swoje granice; REKINY!
Minusy: Wszystkie podwodne sekwencje w finale zaczynają nużyć; bombastyczna, ale irytująca piosenka Toma Jonesa; podrywanie Moneypenny jasno pokazuje, że MI6 nie ma sensownie działającego działu HR.
Kluczowy moment: Domino zostaje pierwszą bohaterką w historii serii, która zabija złoczyńcę i ratuje Bonda.
12. No Time To Die (2021)
W skrócie: Bez końca opóźniany przez COVID ostatni występ Daniela Craiga był wart czekania. Owszem, film wciąż komplikuje się do granic możliwości przez zawiłą ciągłość fabuły z poprzednich części i upycha zbyt wiele w jednym scenariuszu. Mimo to No Time To Die pozostaje odważnym, godnym pożegnaniem Craiga, twarzy odnowionej franczyzy. Tym razem Bond wraca z emerytury i rusza tropem Safina (Rami Malek), który wykradł z MI6 tajny biologiczny środek bojowy.
Plusy: Ana de Armas; mocne sekwencje akcji; Craig udowadnia, że będzie go trudno zastąpić; finał, który uderza prosto w żołądek; czy wspominaliśmy o Anie de Armas?
Minusy: Niedogotowany, słabo napisany złoczyńca; przeładowana intryga, która w drugiej połowie traci impet; zbyt częste nostalgiczne mrugnięcia do widza.
Kluczowy moment: Zaskakująco poruszający finał, w którym po raz pierwszy w historii Bonda film odważa się zabić głównego bohatera. W ten sposób elegancko domyka się kadencja rodziny Broccoli. Od Dr. No do No Time To Die: 1962–2021. Teraz kolej na Amazon. Powodzenia. I nie zepsujcie tego.
11. Dr. No (1962)
W skrócie: Tu zaczyna się Bond. Pierwszy film o 007 wciąż należy do najlepszych i zaskakująco dobrze się zestarzał na tle niektórych kolejnych. Poznajemy 007 po raz pierwszy – to elegancki, brutalny agent, który nie gardzi ciętą ripostą i flirtem, nawet gdy ratuje świat i wypija za dużo drinków. Fabuła wysyła go na Jamajkę, by zbadał sprawę zabójstwa kolegi po fachu. Tam staje naprzeciw agenta SPECTRE dr No, który zestrzeliwuje amerykańskie rakiety, chcąc podgrzać zimną wojnę.
Plusy: Motyw przewodni Monty Normana otwierający film; Connery od razu trafia w sedno roli, udowadniając, że Bonda trzeba powierzyć aktorowi nieznanemu szerokiej publiczności, a nie ówczesnemu faworytowi studia Cary'emu Grantowi; Ursula Andress i Joseph Wiseman są znakomici jako Honey Rider i dr No; pierwsza w historii kryjówka łotra Bonda.
Minusy: Nierówne tempo; kilka wpadek montażowych; formuła, która dopiero potrzebowała dopracowania.
Kluczowy moment: Connery wypowiadający kwestię „Bond. James Bond” przy stoliku w kasynie, zapalając papierosa. Narodziny ikony kina.
10. For Your Eyes Only (1981)
W skrócie: Po kosmicznych wygłupach Moonrakera film For Your Eyes Only miał przywrócić umiar i sprowadzić Bonda na bardziej realistyczną ziemię. I udało się – to jeden z najmocniejszych filmów w okresie Moore'a. W swojej dwunastej misji 007 ściga system uzbrojenia MacGuffin, ATAC, zanim wpadnie w ręce Sowietów. Po drodze krzyżuje ścieżki z dwoma zwaśnionymi klanami dowodzonymi przez Kristatosa (Julian Glover) i Columbo (Topol), a także z Meliną (Carole Bouquet) – kobietą z kuszą, która chce pomścić śmierć rodziców.
Plusy: Zredukowany kamp i powrót do podstaw sprawiają, że film bardziej przypomina zimnowojenny thriller niż opowieść o końcu świata; przycięte do rozsądnych rozmiarów sceny akcji; motyw zemsty działa; Topol jest świetny jako uwielbiający pistacje Columbo; znakomity finał w greckim klasztorze.
Minusy: Bond, który na początku filmu bezceremonialnie zrzuca Blofelda do komina; ucieczka z użyciem parasola; pojawienie się Margaret Thatcher w finale. Ciarki.
Kluczowy moment: Śmierć Lisl (Cassandra Harris, pierwszej żony Pierce'a Brosnana) na plaży i moment, w którym Bond spycha zabójcę Locque'a (Michael Gothard) z klifu. Obie sceny pokazują, na co było stać Moore'a, gdy nie kazano mu grać tylko brwiami.
9. Licence To Kill (1989)
W skrócie: Bond działa na własną rękę w drugim i ostatnim filmie Timothy'ego Daltona. To mroczniejsza, brutalniejsza odsłona, która odważyła się podnieść poziom przemocy. Wyprzedziła swoje czasy, bo to właśnie Dalton był wzorem dla późniejszego, bardziej szorstkiego Bonda Craiga. Niestety Licence To Kill (pierwotnie zatytułowana «Licence Revoked», ale zmieniona, ponieważ amerykańscy widzowie kojarzyli ten zwrot z odbieraniem prawa jazdy) spotkała się z podzielonym przyjęciem, choć do dziś pozostaje wyróżniającym się filmem. Fabuła? Bezwzględny baron narkotykowy Franz Sanchez (Robert Davi) zabija żonę Felixa Leitera i wrzuca przyjaciela Bonda z CIA do basenu z rekinami. 007 ma dług do spłacenia i odpowiada...
Plusy: Bardzo osobiste stawki; mocne wykonanie; Robert Davi i młody Benicio Del Toro, którzy świetnie wypadają jako sadystyczni łotrzy; Dalton udowadnia, że pozostaje najbardziej niedocenionym Bondem, a zarazem protoplastą wersji Craiga.
Minusy: Często ma się wrażenie, że oglądamy znakomity thriller akcji, a nie film o Bondzie; spory prawne, które spowodowały sześć lat przerwy i doprowadziły do odejścia Daltona.
Kluczowy moment: Q pojawia się w terenie, by pomóc Bondowi.
8. Skyfall (2012)
W skrócie: Gdy cyberterrorysta powiązany z przeszłością M ujawnia tożsamości agentów na całym świecie i wysadza część budynku MI6, Bond wraca z dobrowolnego wygnania, by uratować dzień – i swoją szefową. Aby zmyć plamę po Quantum Of Solace, producenci zatrudnili Sama Mendesa, który stworzył film okrzyknięty przez krytyków i najbardziej kasowy Bond w historii. To czternasty film, który przekroczył granicę miliarda dolarów przychodów.
Plusy: Oscarowa piosenka Adele; Bond pozostawiony na śmierć po nieudanej misji; Javier Bardem, który ma prawdziwą ucztę aktorską jako Silva; większa rola Dench; Craig dodający emocjonalnej głębi zmęczonemu Bondowi; perfekcyjne zdjęcia autorstwa operatora Rogera Deakinsa.
Minusy: Kilka rażących dziur fabularnych w planie ucieczki Silvy inspirowanym Mrocznym Rycerzem; przeraźliwie nietrafiony dowcip, gdy Sévérine (Bérénice Marlohe) zostaje zastrzelona; zgrzytające skojarzenia z Kevinem samym w domu w trzecim akcie, które osłabiają resztę filmu.
Kluczowy moment: Skyfall jest pokazem siły Damed Judi Dench, a jej pożegnanie pod koniec to prawdziwy wyciskacz łez.
7. On Her Majesty’s Secret Service (1969)
W skrócie: Gdy Connery porzucił rolę po You Only Live Twice, zastąpił go nieznany australijski aktor, który wcześniej grał tylko w kilku reklamach. Jedyny występ George'a Lazenby'ego jako Jamesa Bonda był kiedyś uznawany za potężną pomyłkę, ale z czasem został doceniony przez fanów – w tym przez Christophera Nolana, który wskazał go jako swój ulubiony film o Bondzie. W OHMSS Bond działa pod przykrywką, by wywabić Blofelda (Telly Savalas) z jego ośnieżonej kryjówki, a zarazem zakochuje się w hrabinie Teresie „Tracy” di Vicenzo (Diana Rigg).
Plusy: Reżyseria Petera Hunta; zimowe sekwencje; szereg brutalnych scen akcji; Telly Savalas jako najlepszy Blofeld; Diana Rigg jako najlepsza dziewczyna Bonda w historii; tragiczne zakończenie.
Minusy: Lazenby nie potrafi otrząsnąć się z cienia Connery'ego, choć można mieć wrażenie, że dałby radę, gdyby dostał więcej filmów; przełamanie czwartej ściany w scenie otwierającej; swawolna, seksualna komedyjka z pacjentkami w klinice Blofelda; Lazenby w kilcie.
Kluczowy moment: Odważny, niezapomniany finał. Bond wreszcie dostaje swoje szczęśliwe zakończenie i rusza ku małżeńskiemu szczęściu... tylko po to, by Tracy została zastrzelona w samochodzie.
6. GoldenEye (1995)
W skrócie: Po sześciu latach przerwy po Daltonie, spowodowanej sporami prawnymi, GoldenEye był pierwszym filmem o Bondzie w epoce po zimnej wojnie, z Piercem Brosnanem w smokingu. To był sukces i u krytyków, i w box office; wielu chwaliło reżysera Martina Campbella za wprowadzenie Bonda w nową erę – bez rewolucji formuły, ale z jej odświeżeniem. Nie był to ostatni raz, kiedy Campbell wskrzesił 007, dając mu w 2006 roku porządny restart w Casino Royale. W GoldenEye nasz bohater staje naprzeciw uznanego za martwego agenta 006 (Sean Bean), który planuje śmiały skok dzięki tytułowemu urządzeniu MacGuffin.
Plusy: Brosnan w najlepszej formie, który wchodzi w rolę Bonda jak oliwka do schłodzonego Martini z wódką; debiut Judi Dench jako M; Xenia Onatopp (Famke Janssen), która redefiniuje bezpieczny seks; motyw agenta 00, który przechodzi na złą stronę; sekwencje akcji, w tym skok z tamy i pościg czołgiem po ulicach Petersburga.
Minusy: Rozczarowujący finał; cudownie wypasiony samochód-gadżet zostaje zaprezentowany, ale nigdy nie użyty.
Kluczowy moment: M nazywa Bonda „seksistowskim, mizoginicznym dinozaurem, reliktem zimnej wojny”.
5. The Spy Who Loved Me (1977)
W skrócie: Po dwóch przeciętnych filmach dopiero za trzecim razem Roger Moore trafił w sedno, odnajdując swoją formę w perfekcyjnie wyważonym, kwintesencyjnym filmie o Bondzie The Spy Who Loved Me. Ta misja ma wszystko: akcję, humor, złowrogie kryjówki, ogromnych pomagierów, samochód–łódź podwodną... pełen pakiet. Centrum fabuły jest zaginiona mikrofilm, który zmusza MI6 i KGB do współpracy. „Detente, naprawdę” – jak mówi złoczyńca Karl Stromberg (Curd Jürgens).
Plusy: Jedna z najlepszych piosenek bondowskich w historii; ikoniczny otwierający pościg na nartach; Barbara Bach jako Anya Amasova, odpowiedniczka Bonda z KGB; wprowadzenie groźnego Szczek (Richard Kiel); Moore wreszcie w pełni przejmuje postać Bonda.
Minusy: Ścieżka dźwiękowa zawiera kilka wątpliwych gitarowych wtrętów, które bardziej pasowałyby do porno z lat 70.
Kluczowy moment: Skok narciarza z urwiska, podłożony pod pierwsze takty „Nobody Does It Better” Carly Simon. Nigdy nie dorównano tej scenie.
4. The Living Daylights (1987)
W skrócie: Możecie protestować do woli, ale faktem jest, że The Living Daylights to najbardziej niedoceniony i pomijany film w całej franczyzie. Wielu twierdzi, że to GoldenEye uratował Bonda; w rzeczywistości zasługa należy się The Living Daylights. Po przejęciu roli po Moore'ze Timothy Dalton w pełni dowiózł swój pierwszy występ jako 007. Jego podróż dookoła świata wiedzie go z Londynu do Europy Wschodniej, Maroka i Afganistanu, gdy próbuje odkryć, co łączy zbuntowanego amerykańskiego watażkę (Joe Don Baker), rzekomego dezertera z KGB (Jeroen Krabbé) i wiolonczelistkę (Maryam d'Abo).
Plusy: Zabójstwa podczas otwierającego ćwiczenia treningowego; niedoceniona piosenka A-ha; pościg w śniegu z użyciem futerału na wiolonczelę teoretycznie nie powinien działać, a jednak działa świetnie; konfrontacja Bonda z Pushkinem (John Rhys-Davies) w sprawie reaktywacji programu Smert Shpionam; znakomity finał; Dalton jako najlepszy Bond od czasu Connery'ego.
Minusy: Tu jest samo dobro, bez wypełniaczy. Spróbujcie temu zaprzeczyć.
Kluczowy moment: Chwila, gdy Dalton przerabia smoking na kamizelkę snajpera, zanim sięga po karabin. Niebezpieczny, elegancki, bez wysiłku cool.
3. Goldfinger (1964)
W skrócie: Trzeci film z Connerym był tym, który ustalił i przyjął wszystkie elementy, z których franczyza zasłynęła – wielkie piosenki, szalone intrygi, przerysowanych złoczyńców, wypasionego Aston Martina, bohaterki o absurdalnych imionach... Nic dziwnego, że to właśnie Goldfinger jako pierwszy przychodzi do głowy, gdy ktoś prosi: „Wyobraź sobie film o Bondzie”.
Plusy: Kobieta pokryta złotem; kapelusz Oddjoba; ta scena z laserem... Wszystko w Goldfingerze z miejsca uczyniło go punktem odniesienia w popkulturze i jednym z najlepszych filmów o 007. Szczególnie trzeba wyróżnić Gerta Fröbe jako Aurica Goldfingera oraz niepodpisanego w czołówce Michaela Collinsa, który dubbingował niemieckiego aktora, bo jego akcent był zbyt trudny do zrozumienia.
Minusy: Kompletnie zbędna szpilka w Beatlesów, którą Bond rzuca, zanim Oddjob go nokautuje; sposób, w jaki Bond narzuca się Pussy Galore (Honor Blackman) w stodole... „Problematic” to zdecydowanie za słabe słowo.
Kluczowy moment: „You ekssshhpect me to talk?” – „No, Mr Bond, I expect you to DIE!”
2. Casino Royale (2006)
W skrócie: „Jest zbyt nijaki... Jest za niski... Jest za blond...” – gdy Daniel Craig dostał rolę Bonda, niemal wszyscy uznali ten wybór za potężną pomyłkę jeszcze zanim aktor zagrał choć jedną scenę. Kilka lat później, wraz z premierą Casino Royale, wszyscy krytycy musieli zjeść ogromne porcje skromności. Martin Campbell wrócił na fotel reżysera po GoldenEye, by dopilnować, że wszystko pójdzie gładko, i efekty było widać gołym okiem. Powstała ekscytująca, mocna opowieść o początkach, która rozkłada Bonda na części, zanim stanie się w pełni ukształtowanym agentem, którego znaliśmy z wcześniejszych filmów. Co więcej, Casino Royale to po prostu idealny film o Bondzie, z najlepszym Jamesem Bondem w historii.
Plusy: Od czarno-białego prologu pokazującego, jak Bond zdobył status 00, aż po finałowe starcie w Wenecji, poprzez ryczący utwór Chrisa Cornella, znakomite role Madsa Mikkelsena i Evy Green jako Le Chiffre'a i Vesper Lynd... Wszystko tu działa. Wszystko, poza jednym...
Minusy: Product placement zegarka Omega w scenie w pociągu jest żenująco nachalny. Poza tym – żadnych uwag.
Kluczowy moment: „Shaken or stirred?” – „Wyglądam ci na takiego, któremu to robi różnicę?”
1. From Russia With Love (1963)
W skrócie: Nieważne, jak niedocenione pozostaje The Living Daylights; bez względu na to, jak ikoniczny jest Goldfinger; nawet jeśli Casino Royale jest współczesnym wzorcem filmu o Bondzie... Najlepszym filmem o 007 pozostaje From Russia With Love. Powstały na podstawie najlepszej powieści Iana Fleminga, pokazuje, jak SPECTRE planuje zemstę za zabicie dr No, zastawiając na Bonda pułapkę z przynętą w postaci upragnionego dekodera. Ci paskudni dranie próbują też szantażować Bonda romansem z radziecką agentką...
Plusy: Pewna ręka Terence'a Younga na stanowisku reżysera; Sean Connery, który w drugim filmie coraz pewniej czuje się w roli i jest bardziej elegancki niż kiedykolwiek; mocne, hitchcockowskie napięcie i powolne podkręcanie grozy; znakomite role drugoplanowe Roberta Shawa, Pedro Armendariza, Danieli Bianchi i Lotte Lenya; autentyczne poczucie zagrożenia w jednym z najlepszych filmów o zimnej wojnie, jakie powstały.
Minusy: Brak choćby jednej uwagi.
Kluczowy moment: Chwila przed klaustrofobiczną bójką w wagonie, gdy podejrzenia Bonda wobec Red Granta (Shaw) potwierdzają się, bo agent SPECTRE pod przykrywką zamawia do ryby czerwone wino zamiast białego. Czy to głupie? Jak najbardziej. Snobistyczne? Bez dwóch zdań. Czy działa? Jak cholera.
I tak oto wygląda ten ranking.
26. film o Bondzie jest w produkcji – reżyseruje go nominowany do Oscara kanadyjski twórca Denis Villeneuve, a za scenariusz odpowiada Steven Knight.
Zdjęcia powinny ruszyć w przyszłym roku, ale Robert Pattinson musi najpierw dokończyć pracę nad The Batman Part II (tak, jest też Batmanem!) – zdjęcia do tego filmu zostały tymczasowo wstrzymane po tym, jak reżyser Matt Reeves musiał zająć się sprawami osobistymi. Steven Soderbergh wkroczył, by pomóc w realizacji ostatnich kilku tygodni zdjęć.
Oznacza to, że najwcześniej widzowie zobaczą kolejną przygodę Bonda w drugiej połowie 2028 roku – czyli siedem lat po No Time To Die i z najdłuższą przerwą między filmami o Bondzie od czasu odstępu między Licence To Kill z 1989 roku a GoldenEye z 1995 roku.
James Bond powróci...