Od Royal Court po National Theatre Gill wyreżyserował blisko 100 spektakli i napisał jedne z najwyżej cenionych współczesnych brytyjskich sztuk.
Walijski dramaturg Peter Gill, którego kameralne dramaty i przełomowe inscenizacje uczyniły go jedną z najważniejszych postaci brytyjskiego teatru, zmarł w poniedziałek w wieku 86 lat.
REKLAMA
REKLAMA
Urodzony w 1939 roku w Cardiff, Gill stał się jednym z najbardziej cenionych reżyserów teatralnych w kraju, a także autorem kilku głośnych sztuk, w tym „The York Realist” i „Small Change”.
Karierę zaczynał jako aktor w londyńskim Royal Court Theatre w 1958 roku, mając 18 lat. Później występował w Royal Shakespeare Company, grając Silviusa w wysoko ocenianej inscenizacji „Jak wam się podoba” w reżyserii Michaela Elliotta.
Zwątpił w swoją przyszłość jako aktor. Zachęcony przez dyrektora artystycznego Royal Court, George’a Devine’a, zwrócił się ku reżyserii.
W 1965 roku wyreżyserował „A Collier’s Friday Night” D. H. Lawrence’a. Ta produkcja zapoczątkowała jego karierę reżyserską i stała się początkiem trwającej całe życie fascynacji twórczością Lawrence’a.
Przywracając na scenę takie sztuki jak „The Daughter-in-Law” i „The Widowing of Mrs Holroyd”, Gill pomógł kolejnym pokoleniom widzów odkryć mniej znane utwory dramaturgiczne pisarza.
W trakcie kariery wyreżyserował około 100 sztuk.
Jego wpływ wykraczał jednak daleko poza salę prób. W 1976 roku został pierwszym dyrektorem artystycznym Riverside Studios w zachodnim Londynie, gdzie wystawiał własne produkcje, prezentował spektakle międzynarodowych zespołów teatralnych i tworzył warsztaty dla aktorów.
Po dołączeniu w 1980 roku do National Theatre jako dyrektor współpracujący, w 1984 roku założył National Theatre Studio – miejsce, które dało artystom swobodę eksperymentowania i rozwijania spektakli z dala od presji związanej z występami przed publicznością.
Gill cieszył się równie dużym uznaniem jako dramaturg. Czerpał z katolickiego, robotniczego domu w Cardiff; jego sztuki opowiadały o rodzinie, klasie i seksualności, często odnajdując dramat w zwyczajnym życiu.
Do jego najbardziej znanych utworów należały „The Sleepers Den”, „Small Change” i „Kick for Touch”, jednak „The York Realist” – głośna sztuka z 2002 roku o relacji między rolnikiem z Yorkshire a reżyserem teatru z Londynu – pozostaje jego najbardziej cenionym dziełem.
W 1980 roku został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego (OBE) za zasługi dla teatru. Później podsumował swoją drogę zawodową we wspomnieniach „Apprenticeship”, wydanych w 2008 roku.
Składając hołd artyście, jego agentka Mel Kenyon podkreśliła, że jego twórczość miała „rzadką emocjonalną delikatność” oraz była „znakomicie obserwowana i precyzyjnie wyważona”.
Kenyon opisała go jako „łagodnego człowieka o przenikliwym umyśle”, dodając: „Po każdej naszej rozmowie wychodziłam mądrzejsza. Nauczył mnie tak wiele samą swoją obecnością. Był wyjątkowym człowiekiem – życzliwym, hojnie obdarzającym innych i niestrudzenie ciekawym świata. Będzie mi go bardzo brakowało”.
Reżyser teatralny Michael Grandage nazwał jego wkład w brytyjski teatr „niepozornym, a zarazem wstrząsowym”.
„Przyszłe pokolenia, odkrywając twórczość Petera, natrafią na jedne z najwspanialszych sztuk napisanych w ciągu ostatnich 70 lat, z prozą, która bez wątpienia należy do najpiękniejszych w języku angielskim” – powiedział.
Zostawił po sobie siostrzenice i siostrzeńców.