Szanse pracownika na pracę z domu mocno zależą od miejsca zamieszkania. W UE w niektórych krajach praca zdalna jest 16 razy częstsza niż w innych.
Miejsce zamieszkania w dużym stopniu wpływa na to, czy ktoś pracuje z domu.
REKLAMA
REKLAMA
W całej Europie pracownicy w Finlandii pracują zdalnie około 16 razy częściej niż w Rumunii, co pokazuje wyraźny podział w tym, jak poszczególne kraje przyjęły model pracy z domu.
Z danych Eurostatu wynika, że w 2025 r. 20,5% pracowników w Finlandii zwykle pracowało z domu, podczas gdy w Rumunii było to zaledwie 1,3%. Eurostat za „zwykłą pracę z domu” uznaje wykonywanie produktywnej pracy w domu przez co najmniej połowę dni roboczych w czterotygodniowym okresie odniesienia.
„Zdalna praca stała się trwałym elementem rynków pracy, ale jej skala w dużym stopniu zależy od struktury zatrudnienia w danym kraju i sposobu, w jaki firmy zarządzają pracownikami” – powiedział Cevat Giray Aksoy, zastępca dyrektora ds. badań w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju (EBOiR), w rozmowie z Euronews Business.
Które europejskie kraje mają więc najwyższy odsetek osób pracujących z domu? I co tłumaczy tak duże różnice między państwami?
Finlandia i Irlandia wyraźnie odstają
Finlandia i Irlandia pod względem pracy zdalnej są w swojej własnej lidze. W 2025 r. mniej więcej co piąty pracownik w obu krajach zwykle pracował z domu (odpowiednio 20,5% i 19,2%), czyli ponad dwukrotnie więcej niż średnia dla UE, która wyniosła 8,8%.
W żadnym innym kraju Europy odsetek osób pracujących zdalnie nie przekracza 14%. W kolejnej grupie znajdują się Belgia, która z wynikiem 13,2% jest trzecia, a dalej Niemcy (13%) i Malta (12,5%).
W kilku państwach Europy Północnej i Zachodniej – m.in. w Szwecji, Estonii, Niderlandach, Luksemburgu, Francji i Austrii – odsetek ten również przekracza 10%, co oznacza, że ponad co dziesiąty pracownik zwykle pracuje z domu.
Na drugim biegunie są Rumunia (1,3%), Bułgaria (1,4%), Macedonia Północna (1,9%), Grecja (2,3%) i Włochy (2,7%), gdzie wskaźniki te pozostają poniżej 3%. W wielu krajach Europy Południowej i Wschodniej, w tym w Serbii, Turcji, na Węgrzech, Cyprze, w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie, praca zdalna nadal pozostaje poniżej 5%.
Praca z domu w największych gospodarkach
Udział pracy zdalnej wyraźnie różni się także w czterech największych gospodarkach UE. Niemcy z wynikiem 13% zajmują czwarte miejsce w Europie, podczas gdy we Włoszech odsetek ten jest relatywnie niski i wynosi 2,7%. Francja (11%) wypada powyżej średniej unijnej, a Hiszpania (7,9%) znajduje się tuż poniżej tego poziomu.
Dane Eurostatu pokazują wyraźny podział regionalny: praca z domu jest na ogół częstsza w Europie Północnej i Północno-Zachodniej, a znacznie rzadsza w Europie Wschodniej i Południowo-Wschodniej.
W statystykach Eurostatu nie ma Wielkiej Brytanii, ale odrębne badania sugerują, że ma najwyższy odsetek pracowników zdalnych w całej Europie.
Trzy czynniki stojące za różnicami między krajami
Cevat Giray Aksoy podkreśla, że duże różnice między krajami wynikają przede wszystkim z trzech czynników.
Pierwszym z nich jest struktura gospodarki. Państwa, w których więcej osób pracuje w sektorze technologii informacyjno‑komunikacyjnych (ICT), finansach, usługach profesjonalnych, administracji publicznej, badaniach naukowych i innych zawodach biurowych, mają naturalnie wyższe wskaźniki pracy z domu.
Z kolei państwa, w których większy udział ma zatrudnienie w przemyśle, rolnictwie, budownictwie, turystyce, logistyce, handlu detalicznym i usługach wymagających fizycznej obecności, notują niższe wskaźniki, bo wielu z tych prac po prostu nie da się wykonywać zdalnie.
„To pomaga wyjaśnić, dlaczego u góry zestawienia są gospodarki bardziej usługowe i oparte na wiedzy, a na dole kraje, w których większą rolę odgrywają sektory wymagające kontaktu bezpośredniego” – powiedział w rozmowie z Euronews Business.
Kultura pracy też ma znaczenie
Struktura zatrudnienia to jednak nie cała historia. Aksoy zwraca uwagę także na znaczenie kultury pracy. „Kraje, w których organizacja pracy opiera się na większej autonomii i zaufaniu, częściej szerzej korzystają z pracy zdalnej, natomiast tam, gdzie silne są normy bezpośredniego nadzoru i koordynacji twarzą w twarz, jej upowszechnienie jest mniejsze” – wyjaśnia.
Oszczędność czasu i większa elastyczność
Znaczenie ma również popyt ze strony pracowników. Aksoy tłumaczy, że praca zdalna jest dla nich cenna, bo pozwala zaoszczędzić czas dojazdów i daje większą elastyczność – szczególnie rodzicom oraz osobom dojeżdżającym daleko do pracy.
Z ich badań wynika, że praca z domu pozwala średnio zaoszczędzić ok. 72 minuty dziennie w przeliczeniu na kraje, a pracownicy znaczną część tego czasu przeznaczają na pracę oraz opiekę nad bliskimi.
„Różnice między krajami nie powinny być postrzegane jako proste zestawienie „nowoczesnych” i „tradycyjnych” rynków pracy, lecz jako efekt odmiennej struktury zawodów, poziomu przygotowania cyfrowego, kultury zarządzania, kosztów dojazdów oraz doświadczeń z pandemii” – podsumowuje Aksoy.
Rola infrastruktury cyfrowej i przepisów
Jorge Cabrita, starszy menedżer ds. badań w Eurofound, podkreśla także rolę infrastruktury cyfrowej. Szybszy i łatwiej dostępny internet sprzyja szerszemu wykorzystaniu pracy zdalnej, natomiast słabe łącza działają zniechęcająco.
„Pewną rolę mogą odgrywać również przepisy: w kilku państwach członkowskich UE, w tym we Francji, Irlandii i Niderlandach, pracownicy mają prawo wystąpić o możliwość pracy zdalnej, co samo w sobie może działać jak katalizator” – mówi w rozmowie z Euronews Business.