Niemcy mają do zaoferowania wiele przyrodniczych cudów. W głosowaniu ma zostać wybrane najbardziej niezwykłe zjawisko.
Czy mowa o pustyni, puszczy tropikalnej, łańcuchu górskim czy wodospadzie – Niemcy rzadko pojawiają się w zestawieniach najbardziej spektakularnych cudów natury na świecie. Nie jest to specjalnie zaskakujące, ale także w Niemczech są miejsca, którymi natura może się pochwalić. Właśnie na nie chce zwrócić uwagę Fundacja Heinza Sielmanna oraz Niemiecki Związek Turystów Pieszych, organizując co roku plebiscyt na „Cud natury roku”.
REKLAMA
REKLAMA
Do 27 września wszyscy mieszkańcy Niemiec, Austrii i Szwajcarii mogą w głosowaniu internetowym wybrać swojego faworyta spośród dziewięciu nominowanych miejsc z siedmiu landów. W ubiegłym roku tytuł trafił do wąwozu Breitachklamm w Allgäu, najgłębszej skalnej doliny w Europie Środkowej.
Diabelski Mur w Harzu
W Saksonii-Anhalcie debata polityczna wokół AfD mocno wpływa dziś na obraz tego landu. Region ma jednak do zaoferowania znacznie więcej niż nagłówki z wyborów do landtagu. Na północnym przedpolu Harzu ciągną się zwarte piaskowcowe skały, które – zgodnie z nazwą – niczym mur przecinają krajobraz.
W powiecie Harz w Saksonii-Anhalcie formacja skalna Teufelsmauer przebiega przez północne przedpole Harzu; tworzy ją twardy piaskowiec z górnej kredy.W powiecie Harz w Saksonii-Anhalcie formacja skalna Teufelsmauer przebiega przez północne przedpole Harzu; tworzy ją twardy piaskowiec z górnej kredy.
Ostre grzbiety piaskowcowe powstały około 80 mln lat temu, gdy wznoszący się masyw Harzu wypiętrzał warstwy skalne. Wiatr i woda przez miliony lat rzeźbiły z nich charakterystyczne żebra skalne. Dziś ta formacja należy do najważniejszych geotopów w Niemczech.
Choć gleby są tu ubogie i mało żyzne, rośnie bogata gatunkowo roślinność. W szczelinach skalnych schronienie znajdują sokoły wędrowne, nietoperze, jaszczurki zwinki i gniewosze plamiste. Teufelsmauer jest więc klejnotem zarówno geologicznym, jak i przyrodniczym.
Górnicy wydobywali tu łupki – dziś podziemny świat zdobią kolorowe nacieki.Górnicy wydobywali tu łupki – dziś podziemny świat zdobią kolorowe nacieki.
Saalfeldzkie Groty Wróżek
Pozostajemy na wschodzie kraju – kolejna perła krajobrazowa leży w Turyngii i trafiła nawet do Księgi rekordów Guinnessa.
Głęboko pod Saalfeldem, w dawnej kopalni, kryje się barwne cudo natury. Przed wiekami górnicy szukali tu srebra i innych metali, drążąc chodniki w łupkach ałunowych, ciemnej, bogatej w minerały skale. Gdy kopalnię zamknięto, do głosu doszła przyroda. Z czasem z tego skałowiska powstały niezliczone nacieki: stalaktyty zwisające z sufitu i stalagmity rosnące od dna jaskini ku górze.
Bogactwo minerałów w łupkach sprawiło, że nacieki lśnią wyjątkowo intensywnymi barwami. Tak powstał system jaskiń, który uchodzi dziś za jeden z najbardziej kolorowych na świecie.
Zakole Saary koło Wiltingen
Kolejny przyrodniczy spektakl znajdziemy w Nadrenii-Palatynacie. Rejsy rzeczne po Renie, Mozeli i Saarze cieszą się dużą popularnością, ale wciąż istnieją dzikie doliny rzeczne, niedostępne dla dużych statków. Takim miejscem jest zakole Saary koło Wiltingen – około ośmiokilometrowy odcinek Dolnej Saary między miejscowościami Schoden, Wiltingen, Kanzem i Hamm.
Zakole Saary koło Wiltingen: tylko tu Dolna Saara zachowała swój pierwotny charakter.Zakole Saary koło Wiltingen: tylko tu Dolna Saara zachowała swój pierwotny charakter.
To, że zakole rzeki pozostało do dziś w stanie niemal naturalnym, zawdzięcza się technicznym ograniczeniom. Gdy w latach 80. XX wieku Saara była dostosowywana do żeglugi, w tym miejscu nie dało się uregulować ciasnych meandrów ani pokonać dużego spadku. Prace przeniesiono więc na boczny kanał między Biebelhausen a śluzą Kanzem. W ten sposób – trochę wbrew zamiarom – ocalono ostatni pierwotny odcinek Dolnej Saary.
Łąki zalewowe, wierzby i pasy trzcin porastają brzegi, dając schronienie kormoranom, czaplom siwym i zimorodkom. Wyżej, na zboczach nad rzeką, wspinają się strome winnice, w tym słynne parcelki Schodener Saarfeils, Wiltinger Gottesfuß, Wiltinger Hölle czy Kanzemer Altenberg. Powstaje tu wyjątkowe sąsiedztwo: wiekowy krajobraz kulturowy i dziki nurt rzeki.
Skały Bruchhauser Steine
Ta charakterystyczna formacja skalna w Nadrenii Północnej-Westfalii również znalazła się w gronie największych cudów krajobrazowych Niemiec.
W paśmie Rothaargebirge koło Olsbergu w Sauerlandzie wyrastają cztery potężne skały wulkaniczne z porfiru, widoczne z daleka. Porfir to skała, a dokładniej grupa głównie wulkanicznych skał, w których większe kryształy zatopione są w drobnoziarnistej masie.
Skały uformowały się ponad 380 mln lat temu pod wpływem aktywności wulkanicznej, erozji i fałdowania warstw ziemi.
Najwyższym z czterech „gigantów” jest Bornstein, który wznosi się na 92 m. Za nim plasuje się Ravenstein, na północnym zboczu którego wciąż widać zastygłą lawę i popiół wulkaniczny.
Także w Niemczech niegdyś działały ziejące ogniem wulkany. W Eifel i w Bawarii wciąż można zauważyć ślady ich resztkowej aktywności.Także w Niemczech niegdyś działały ziejące ogniem wulkany. W Eifel i w Bawarii wciąż można zauważyć ślady ich resztkowej aktywności.
Tylko Feldstein, najniższy z nich, bo wysoki na 45 m, ale położony w najwyższym punkcie całej formacji, jest udostępniony do wejścia. Na szczyt prowadzą schody wykute w skale, a nagrodą jest rozległy widok na Rothaargebirge.
Rzadkie, częściowo reliktowe gatunki roślin oraz lęgowiska sokoła wędrownego i puchacza sprawiają, że teren ma wysoką wartość przyrodniczą. O grodziskach z epoki żelaza między skałami świadczą wały ziemne, które wskazują na prawdopodobne znaczenie kultowe tego miejsca w czasach przedchrześcijańskich. Dzięki tej wyjątkowej kombinacji geologii, natury i historii Bruchhauser Steine objęto ochroną jako narodowy pomnik przyrody.
Inne spektakularne zjawiska przyrody
Do rywalizacji staje także pięć innych przyrodniczych osobliwości. W Górach Żytawskich w Saksonii fantazyjne piaskowcowe skały, takie jak „Brütende Henne” czy „Schildkröte”, przyniosły okolicy przydomek „Steinzoo”. Te formacje kształtowały się przez miliony lat pod wpływem erozji i wietrzenia.
W Badenii-Wirtembergii wzgórze Badberg w paśmie Kaiserstuhl uchodzi za jeden z najbardziej różnorodnych gatunkowo muraw kserotermicznych w Europie Środkowej. Na jego wulkanicznym podłożu swoje siedliska mają rzadkie storczyki oraz jaszczurka zielona.
We Westerwaldzie w Nadrenii-Palatynacie imponujący Druidenstein tworzą kolumny bazaltowe, które powstały podczas powolnego stygnięcia lawy i od 1869 roku są objęte ochroną. W Szlezwiku-Holsztynie o tytuł największego śródlądowego słonego torfowiska w kraju walczy Brenner Moor koło Bad Oldesloe, z rzadkimi roślinami, takimi jak aster solny, oraz ptakami, m.in. podróżniczkiem.
Listę zamyka Alperstedter Ried w Turyngii, odtworzone wapienne torfowisko niskie, gdzie powierzchnię utrzymują w otwartym stanie stada koników rasy Exmoor i bawołów wodnych. Dotychczas stwierdzono tu występowanie ponad 1280 gatunków.
W Saksonii krajobraz kształtują tu piaskowcowe skały.W Saksonii krajobraz kształtują tu piaskowcowe skały.
Cuda natury poza rankingiem
Niemieckie spektakle natury nie kończą się na tej liście. Do najbardziej znanych należą odcinek wybrzeża Rugii z kredowymi klifami, Szwajcaria Saksońska z charakterystycznymi górami stołowymi, skały Externsteine w Lesie Teutoburskim czy Morze Wattowe u wybrzeży Morza Północnego, wpisane w 2009 roku na listę światowego dziedzictwa przyrody UNESCO.
Różnorodność niemieckiej przyrody potwierdzają także klif Königsstuhl na Rugii, niewielkie wysepki Halligen na Morzu Wattowym oraz Pojezierze Meklemburskie.