Catherine Ringer zmarła w wieku 68 lat na raka w nocy z 14 września. Artyści, politycy i ludzie kultury żegnają jej głos i wolność, ikonę zespołu Les Rita Mitsouko.
Są głosy, które rozpoznaje się w sekundę. Głos Catherine Ringer należał właśnie do nich. Potrafił śmiać się, zgrzytać, krzyczeć, śpiewać o miłości, pożądaniu czy szaleństwie. I nigdy nie dał się zamknąć w żadnej szufladce.
REKLAMA
REKLAMA
Informacja o jej śmierci wywołała falę poruszonych reakcji. Wśród nich Emmanuel Macron oddał hołd osobowości „nie do zaszufladkowania, niepokornej, do głębi francuskiej”. Na platformie X prezydent dołączył do swojego wpisu nagranie z 2024 roku, na którym artystka śpiewa „Marsyliankę” podczas uroczystego wpisania prawa do aborcji do Konstytucji.
Pałac Elizejski w środę złożył także bardziej oficjalny hołd w formie komunikatu. Tekst przypomina drogę tej „artystki totalnej”, urodzonej w 1957 roku w Suresnes i od dzieciństwa zanurzonej w artystycznym świecie rodzinnym. Po debiucie na scenie w Café de la Gare, a potem w Palace, a także po „bardziej mrocznych i bolesnych doświadczeniach”, z których potrafiła się wyzwolić, rok 1979 przynosi przełom: spotkanie z Fredem Chichinem.
Razem stworzyli Les Rita Mitsouko, duet o sztuce „wolnej i niepodlegającej klasyfikacjom”, który już w 1984 roku podbił szeroką publiczność dzięki ogromnemu sukcesowi utworu „Marcia Baïla”.
Po śmierci partnera w 2007 roku Catherine Ringer kontynuowała karierę „z poruszającą godnością”, łącząc projekty solowe z powrotami na scenę, by na nowo ożywiać kultowe utwory zespołu. Określana zarazem jako „diva, gwiazda muzyki popularnej i artystka awangardowa”, pozostawia – jak podkreśla prezydencja – „wyjątkowe, płomienne dziedzictwo artystyczne”, które na trwałe zapisało się w życiu muzycznym Francji.
Politycy lewicy i prawicy przypominali też, że była niestrudzoną, choć bezpartyjną działaczką, feministką czynów na długo, zanim to słowo stało się sloganem. Potrafiła stawiać czoła macho w telewizyjnych studiach i dobrze widzianym schematom myślenia. Tak pisali o niej między innymi Dominique de Villepin na X oraz europosłanka LFI Manon Aubry.
Artyści żegnają ją i dziękują
Muzycy sceny rockowej, popowej, raperzy i gwiazdy francuskiej piosenki – wszyscy opłakują odejście scenicznej „starszej siostry”.
W mediach społecznościowych muzyczny świat jakby zamarł, by oddać hołd tej, która zaszczepiła francuskiej muzyce rozrywkowej nutę punkowego szaleństwa.
Benjamin Biolay oddał na Instagramie poruszający hołd, wspominając wstrząs, jakim był dla niego album „The No Comprendo”. Uczcił pamięć głosu wymykającego się wszelkim normom i poetyckiego duetu, który tworzyła z Fredem Chichinem.
Étienne Daho z kolei opublikował wspólne zdjęcie z Catherine Ringer i dopisał tylko jej imię.
Warto też odnotować słowa zespołu Sparks, z którym Les Rita Mitsouko współpracowali. Amerykańska grupa nazwała ją artystką „jedyną w swoim rodzaju”, „prawdziwą siłą natury” i przyjaciółką, której spotkanie uważają za wielkie szczęście.
Hołdy wykraczają także poza świat muzyki. Josiane Balasko, Nikos Aliagas, Michèle Laroque, Julie Gayet, Flavie Flament czy Alain Chabat dzielili się w mediach społecznościowych swoimi wspomnieniami i wzruszeniem.
Na X można też było znaleźć piękny hołd jednego z użytkowników, dowód na to, że artystka odcisnęła ślad w wielu pokoleniach, nawet tych najmłodszych, i zapewne będzie to robić dalej.
Na koniec nie sposób zamknąć tego tekstu inaczej niż muzyką. Muzyką Catherine i Freda, która towarzyszyła i kołysała sporą część życia autora tych słów. Ta piosenka w szczególności jest związana z niezatartym wspomnieniem: koncertem w październiku 2000 roku w jednej z lyońskich sal. Widok ich na scenie tamtego wieczoru i słuchanie tego utworu na żywo na zawsze pozostały w pamięci.
„C’est comme ça” – Les Rita Mitsouko – album „The No Comprendo” – teledysk wyreżyserowany przez Jean-Baptiste’a Mondino w 1986 roku.