Trasa 46 to najdłuższy autostradowy relikt w Niemczech. Powstała nie z myślą o funkcjonalności, lecz jako projekt podporządkowany nazistowskiej ideologii budowlanej i propagandzie.
Odcinek 46 ma 70 kilometrów i uchodzi za najdłuższą zarejestrowaną „ruinę autostrady” w Niemczech. Dziś to już tylko relikt, który przypomina o wielkim projekcie z czasów narodowego socjalizmu, rozpoczętym tuż przed wybuchem II wojny światowej i nigdy niedokończonym.
REKLAMA
REKLAMA
Trasa wiedzie między Bad Hersfeld a Würzburgiem. Jest znana mniej z efektywności, a bardziej jako przykład nazistowskiej ideologii budowlanej i propagandy. Autostrada miała ukazywać kierowcom piękno niemieckich krajobrazów. Wśród zaplanowanych motywów była na przykład ruina zamku Homburg.
Po 1945 roku budowy nie wznowiono
Początkowo długi odcinek planowano jako połączenie północ–południe przez południową część Rhönu i Spessartu. Pierwsze prace ruszyły w 1937 roku, z dużym nakładem siły roboczej i przy użyciu najnowocześniejszych maszyn budowlanych.
4 października 1939 roku budowę autostrady wstrzymano. Trwała już II wojna światowa. Priorytetem stała się militaryzacja.
Jednym z najbardziej charakterystycznych obiektów jest wysoki filar mostowy koło Schonderfeld nad rzeką Frankijska Saala. Wzdłuż trasy zachowało się też kilka typowych dla lat 30. konstrukcji, m.in. kamienne przejścia sklepione oraz portale tuneli z naturalnego kamienia. Pod względem technicznym budowę prowadzono zgodnie z ówczesnymi wytycznymi sieci autostrad Rzeszy.
Po 1945 roku prac nie wznowiono. Z jednej strony trasa okazała się mało praktyczna: miejscami była zbyt wąska i miała duże nachylenia. Z drugiej – priorytety transportowe Republiki Federalnej uległy zmianie. Zamiast niej, jako oś północ–południe przez Hesję i północną Bawarię, zbudowano autostradę A 7.
Odcinek 46 jest od 2003 roku objęty ochroną konserwatorską. Uznawany jest za najdłuższy w Europie zachowany w całości fragment autostrady, której nigdy nie ukończono ani nie otwarto.
Dawna trasa wrosła dziś w krajobraz i miejscami stanowi siedlisko roślin i zwierząt, a także ścieżkę dla pieszych wędrowców.
W kilku miejscach ustawiono tablice informacyjne, które przybliżają historię odcinka 46.