Parowozy kursują obecnie wyłącznie jako atrakcja turystyczna w sezonie letnim, na odcinku między stacjami Realp i Oberwald.
Miłośnicy kolei w ten weekend będą świętować 100‑lecie historycznej szwajcarskiej linii kolejowej.
REKLAMA
REKLAMA
Zabytkowe lokomotywy parowe będą wozić turystów przez zachwycające alpejskie krajobrazy w ramach obchodów.
Przełęcz Furka, położona na wysokości 2431 m n.p.m., należy do najwyższych alpejskich przełęczy w Szwajcarii. Słynie z serpentyn, które trafiły do filmu o Jamesie Bondzie „Goldfinger” z 1964 roku.
Jednak na długo przed tym, zanim odtwórca roli 007 Sean Connery nakręcił tu mrożącą krew w żyłach scenę pościgu samochodowego, parowy pociąg po raz pierwszy pokonał strome, kręte podejście w nieprzerwanym przejeździe 3 lipca 1926 roku. Zapoczątkował tym ważne kolejowe połączenie między kantonami Uri i Valais w środkowej Szwajcarii, które przez dziesięciolecia służyło podróżnym.
Zabytkowe wagony i alpejskie panoramy
Na początku lat 80. tunel u podnóża Alp przejął ruch kolejowy i doprowadził do zamknięcia historycznej górskiej trasy, dopóki do akcji nie wkroczyli wolontariusze.
Setki wolontariuszy, nazywanych „pionierami” kolei, poświęciły niezliczone godziny na odnawianie, utrzymanie i obsługę zabytkowych torów oraz pociągów, tak aby kursowały tak jak sto lat temu.
Pierwszy odcinek linii został ponownie uruchomiony jako kolej turystyczna w 1992 roku, a 18‑kilometrowa trasa była w pełni przejezdna od 2010 roku.
Parowe pociągi kursują obecnie wyłącznie jako atrakcja turystyczna latem między stacjami Realp i Oberwald. Turyści wsiadają tu do zabytkowych wagonów i podziwiają krajobrazy rzek, alpejskich łąk i soczyście zielonych pastwisk, na których wciąż zalegają płaty śniegu.
W ubiegłym miesiącu turyści cieszyli się przejazdami przez niemieckojęzyczną część regionu na pokładzie „Dampflokomotive”. Pasażer Stephan Willareth określił swoją podróż jako „wspaniałą”, a Kurt Guldemann, były pracownik szwajcarskich kolei, podkreślał niezwykłą historię tych maszyn.
„Jak żywa maszyna”
Bernhard Lang, jeden z wielu pasjonatów, którzy jako wolontariusze prowadzą zabytkowe lokomotywy parowe, mówi, że opanowanie tej sztuki zajmuje lata.
„To coś w rodzaju żywej maszyny, więc trzeba wyczuć jej charakter” – tłumaczy. „Poczuć, jak się zachowuje, jak się porusza, jak pachnie, jak brzmi”.
Jacob Kallert, 21‑letni niemiecki student inżynierii transportu i najmłodszy kierownik pociągu, podkreśla, że trzeba wsłuchiwać się w lokomotywy.
„Słychać każdy dźwięk, słychać, czy wszystko jest w porządku” – mówi. „Można niemal poczuć, jak było kiedyś i jak jest dziś”.
Wolontariusz Sergio Rovelli mówi, że każdy, kto poświęcił temu projektowi swój czas, przepada za nim bez reszty.
„Po niemiecku mówimy, że każdy, kto tu pracuje, ma ‘Furka-Virus, Furka-Krankheit’” – żartuje. „Kiedy już tu przyjedziesz, zakochujesz się w tym miejscu i zostajesz”.
Bilet w jedną stronę kosztuje od 46 franków szwajcarskich (50 euro) za podróż, która trwa nieco mniej niż dwie i pół godziny. Obchody jubileuszu rozpoczęły się w piątek i potrwają przez cały weekend.