Manfred Weber, Iratxe García Pérez i Valérie Hayer mają zostać ponownie. W wyborach nikt nie odważył się stanąć z nimi do walki. Wszystko to dzieje się jednak z narastającym w obozie większościowym PE napięciem.
Trzy ugrupowania polityczne, na których opiera się centrowa większość w Parlamencie Europejskim, mają we wtorek ponownie wybrać swoich przywódców. Nikt nie spodziewa się w tym głosowaniu niespodzianek. Tymczasem sojusz wielkiej trójki zaczyna się chwiać.
REKLAMA
REKLAMA
Europejska Partia Ludowa (EPL), frakcja Socjalistów i Demokratów (S&D) oraz liberalna grupa Odnowić Europę przeprowadzą 20 października w Strasburgu wewnętrzne wybory władz, których wynik jest w praktyce przesądzony.
Jeśli chodzi o EPL faworytem w wyborach jest Manfred Weber, który stoi na czele tego ugrupowania. Na ile jest pewne, że zostanie wybrany?
„Ma żelazny chwyt nad grupą. Nikomu nawet nie przyszłoby do głowy próbować go obalić” – powiedział Euronews jeden z wysokiej rangi europosłów.
Główna rywalizacja toczyć się więc będzie o stanowiska wiceprzewodniczących frakcji: o 10 miejsc ubiega się 12 kandydatów. Zakłada się, że wszyscy obecni wiceprzewodniczący, którzy startują po kolejną kadencję, utrzymają swoje funkcje, a odchodzącą portugalską europosłankę Lídię Pereirę ma zastąpić Eszter Lakos.
Wśród socjalistów również nie zanosi się na zaciętą walkę. Hiszpańska europosłanka Iratxe García Pérez ma zostać ponownie wybrana bez konkurencji, co przedłuży jej mandat i uczyni ją najdłużej urzędującą liderką frakcji w historii.
Przewodnicząca grupy Renew Europe Valérie Hayer jest także jedyną kandydatką na szefową. Francuska europosłanka, wywodząca się z obozu politycznego Emmanuela Macrona, ma zostać wybrana przez aklamację, przy przytłaczającym poparciu – dowiedział się nieoficjalnie Euronews.
Po ponownym wyborze Weber, García Pérez i Hayer mają omówić przyszłość centrowego sojuszu, który wspiera przewodniczącą Komisji Europejskiej Ursulę von der Leyen.
Nieformalna umowa koalicyjna, na której opiera się ten sojusz, była w ostatnim roku wielokrotnie wystawiana na próbę, ponieważ EPL coraz częściej opierała się na prawicowej większości, łącząc siły z Europejskimi Konserwatystami i Reformatorami (EKR) oraz ugrupowaniami skrajnej prawicy przy kluczowych aktach dotyczących migracji i klimatu.